Na de enerverende reis van de vorige dag stonden we toch al redelijk vroeg op, om 8.00 uur. Vanwege het tijdsverschil met Nederland van 6 uur kostte dat niet zo heel veel moeite; voor ons gevoel was het al ongeveer lunchtijd toen we opstonden. Na een frisse douche trok het gezelschap voor het ontbijt naar het bekende fastfood restaurant met de grote M. Het was daar verbazend druk voor de vroege maandagochtend en het personeel deed dan ook hun uiterste best om de New Yorkers en toeristen zo snel mogelijk te voorzien van een vette hap. Zodra we een stap over de drempel zetten werd ons direct gevraagd te bestellen. Lastig hoor! We moesten ons eerst goed oriënteren op de mogelijkheden en in ons gezelschap is er slechts een enkeling die snel beslist. Na wat bedisselen zaten we uiteindelijk dan toch aan de pancakes, de egg-mc-muffins, de jus d’orange en de slappe koffie en voelden wij ons klaar voor de dag.

De volgende te nemen hindernis was het New Yorkse metrosysteem. We hadden kaartjes voor de boot naar het Vrijheidsbeeld en moesten zorgen dat we om 12.00 uur aan boord zouden zijn. An sich was het simpel, tussen Times Square, waar ons hotel lag en metrostation Whitehall waar we moesten zijn, was het een rechtstreekse verbinding. Alleen het verkrijgen van de kaartjes was niet zo gemakkelijk. Het bleek niet mogelijk om méér dan één kaartje tegelijkertijd uit de automaat te krijgen en omdat er niet meer dan twee met dezelfde creditkaart betaald konden worden duurde het heel lang voordat we eindelijk in de metro zaten.

Daarna ging het prima. De metro was snel en schoon en bij aankomst in Whitehall hadden we nog tijd voor een wandelingetje door het financial district en Battery Park. We zagen een paar gebouwen in Hollandse stijl en lazen op een bronzen plaquette, in ouderwets Nederlands dat dit het gebied was waar bijna 500 jaar geleden de Nederlanders Nieuw Amsterdam hebben gesticht.

Voordat we de boot opkonden moesten we eerst door de security. Op borden stond aangegeven dat dit ‘airport-style’ was en dat er dus geen messen en revolvers, maar ook geen vloeistoffen mee het schip opmochten. Inderdaad, we moesten net als op schiphol al onze spullen in een plastic bak leggen en door een poortje gaan. Gelukkig hoefden we dit keer de schoenen niet uit te doen.

Op het eiland van het Statue of Liberty was het druk. We zagen en hoorden er veel Amerikaans, maar er waren ook veel Frans en Spaans sprekenden en uiteraard hier en daar Nederlanders. Deze zomer blijken een kwart miljoen van onze landgenoten naar de States te zijn getrokken. Max heeft geprobeerd om onopvallend een paar foto’s te maken van de zo karakteristieke ‘gevulde’ Amerikanen. Echt gemakkelijk was dat niet, maar op een paar is er vanuit de verte wel hier en daar en buik XXXXL te zien.

We zijn op ons gemak rond het eiland gelopen en hebben het beeld, en elkaar, vanuit allerlei hoeken gefotografeerd. Bernard had een audio-tour maar heeft de rest eigenlijk niet verteld wat daarop te horen was, behalve dat het informatie was die eigenlijk ook overal op de borden stond. In het museum in de enorme sokkel van het beeld zijn we niet geweest, ook al hadden we ook daarvoor kaartjes. Er stond een rij voor van een uur en een kwartier, dat vonden we veel te lang.

Terug op het vaste land troffen we een viertal mannen in een soort pyjamapakjes met daarop de Amerikaanse vlag gedrukt die een grandioze acrobatische voorstelling gaven. Vooral David vond het prachtig. Hij zou graag later ook op die manier zijn brood willen verdienen.

Vervolgens zijn we naar de plek gelopen waar 8 jaar geleden nog de Twin Towers stonden. Het is een enorme bouwput met gigantische hijskranen en een groot, hoog hek er om heen dat alles wat er gaande is uit het zicht houdt. We hebben wel tekeningen van de bijzondere herdenkingsmonumenten die er op de plekken van de Towers komen (of al staan, dat konden we niet zien) gezien. Het was een heel indrukwekkende plek. Het voelt heel vreemd om op de plaats te zijn waar zo veel mensen op een zo akelige manier om het leven zijn gekomen.

Inmiddels werd het steeds warmer en werden Simon en David het ook een beetje zat. Ze hadden zin om op de hotelkamer een spelletje te gaan spelen. We hebben ons daarom maar opgesplitst: Brigitte en Simon en David gingen met de metro terug naar het hotel en Bernard, Max, Erik en Alice togen richting Brooklyn Bridge.

Als Brigitte met David en Simon naar het hotel is gegaan, lopen Bernard, Max, Erik en Alice naar de Brooklyn Bridge. Het is nog steeds mooi zonnig weer, maar best warm. Op de brug staan allemaal bankjes waarop mensen kunnen gaan zitten. Wij lopen door tot de helft van de brug na de eerste mooie poort. Daarna keren we om en lopen terug met de mooie skyline van New York voor ons. Al tamelijk snel komen we in Chinatown terecht en aansluitend in Little Italy. Van Soho pikken we ook nog een stukje mee. Max is zwaar teleurgesteld als een jasje van G-Star dat hij heel mooi vindt en graag wil hebben, 299 dollar blijkt te kosten. En hij maar denken dat Amerika zo goedkoop was. Als het viertal bij het hotel aankomt blijkt Brigitte er ook net te zijn.

Daarna gaan we samen pizza eten bij Sbarro.