Weerinhetwesteninredrockcountry

Hollywood, Beverly Hills, Santa Monica

Vandaag was de tweede dag deze vakantie dat we echt een beetje konden uitslapen (de eerste was voor een deel van het gezelschap in Moab). Vooral Simon en David maakten daar dankbaar gebruik van; het dagje Universal Studios gisteren is tocht behoorlijk vermoeiend geweest. Tegen tienen vertrokken we dan ook pas richting Denny's, voor een all american breakfast.

Denny's is zo'n eetgelegenheid die je vaak in Amerikaanse televisieseries ziet. Serveerstes die met kannen koffie rondlopen om bij te schenken en van die zitjes met twee banken en een tafeltje ertussen. Het menu was zéér uitgebreid, maar bestond voor 90% uit eieren (gebakken, roerei, omelet), met variaties van spek en ham, gecombineerd met pannenkoeken, harsh browns (een soort röstie), friet (ja hoor, gewoon als ontbijtschotel) en toast. Het was allemaal heerlijk!

Na het ontbijt reden we naar de straat waar alle beroemde filmmensen hun ster hebben: The Walk of Fame. De weg er naar toe was al verschrikkelijk druk, daar reden we dan, stapvoets over een achtbaans snelweg op een zondag zo rond het middaguur. Op de Walk of Fame was het zo mogelijk nog drukker. Het krioelde er van de mensen. Wel leuk om een keertje te zien, maar we zijn er niet al te lang blijven hangen. Net als gisteren bij Universal merkten we dat David een jongetje is dat de acteurs blijkbaar snel opvalt. Gisteren werd hij in het spookhuis al belaagd door de creator van Frankenstein en tikte Shrek even later tegen zijn petje, hier werd al snel door Yoda (van Starwars) en Superman een arm om zijn schouders geslagen. We moesten ze uiteraard wel een tip geven voor de foto.

Vervolgens reden we een beetje door Beverly Hills, de buurt waar de beroemde maar niet zo héél rijke, zeg maar gewone miljonairs, wonen. De nog rijkere wonen in Bel Air, een eindje verderop. Wat een kasten van huizen waren dat! We zagen ook het huis dat in Beverly Hills Cop (met Eddy Murphy) is gebruikt en zagen ook heel wat stulpjes te koop. Wellicht dat de economische crisis hier ook heeft toegeslagen? Alhoewel: we zagen ook huizen met wel vijf Mecedezen ervoor, enkele in de catagorie meer dan € 250.000,00........

Het plan was om vervolgens naar het strand te gaan op Malibu Beach. We hadden de zwembroeken helaas vergeten mee te nemen, wat echter helemaal geen ramp was. Malibu bestaat eigenlijk uit een brede kustweg, met aan de zeekant een ketting van strandhuizen die allemaal tegen elkaar aan gebouwd zijn (je ziet de zee dus niet eens, alleen de garages van de huizen) en aan de landkant een paar huizen en daarachter direct kale bergen. We besloten dan ook hier niet te stoppen, maar door te rijden naar de pier van Santa Monica, ook bekend uit vele films.

Die pier was wel leuk. Er is een kermis op gebouwd, met een soort van achtbaan en een groot reuzenrad. Er zijn allemaal kraampjes op , vooral van mensen die portretten tekenen, tegeltjes beschilderen en andere artistieke producten maken. Ook wordt er druk gevist op de pier, dat mag gewoon. En er waren opvallen veel honden, waardoor we allemaal aan die ene hond in Nederland moesten denken.

Een eindje verder langs de kust ligt Venice Beach, de plek waar de mensen met hun (mooie) lichamen paraderen. Er schijnt veel gejogt, geskeelerd en met gewichten te worden gewerkt door schaars geklede Los Angelianen. Ook daar was het druk, druk, druk, druk, druk, verschrikkelijk. We konden er geen parkeerplek vinden die betaalbaar was en besloten ter plekke Venice Beach te laten voor wat het was. We hadden honger en reden naar een BK vlak bij ons hotel, waar David eindelijk zijn 'Angry Whopper' verorberde. Hij was heerlijk!!!!!

Vervolgens was het tijd om de bus uit te mesten, de koffers te ordenen, de laatste stukjes en foto's op de site te zetten en voor de laatste keer te gaan slapen in Amerika. Morgen vliegen we weer naar huis.

Universal Studios Hollywood

Bedacht door David

Vandaag gingen we best vroeg opstaan omdat we naar Universal Studios gingen.

Om kwart over acht hadden we afgesproken bij de lift om naar de auto te gaan, maar omdat we allemaal nog niet hadden gegeten gingen we naar de Mac Donalds.

Na een lekkere Mac Muffin zijn we naar Universal gereden. De eerste attractie was een van de engste spookhuizen van de wereld: “House of Horrors”. Iedereen behalve Alice (want die moest op de tassen passen ;-) en ze was natuurlijk veel te bang). Toen we in de rij stonden lieten de acteurs in griezelpakken Brigitte al gelijk schrikken! Toen was David toch een beetje bang geworden. Toen we het spookhuis in liepen we door allemaal horrorfilms en horrorverhalen. Als eerste bekende liepen we door een kamer met allemaal poppen uit “Childs Play”, vlak daarna kwamen we bij het gordijn van “Psycho” en ook kwamen we in het kasteel van “Frankenstein”. Het was wel raar dat er geen zombies en spoken in het spookhuis zaten.

Na het spookhuis gingen we naar de Jurrasic Park Ride, dat was heel mooi het leek net echt of je door de film vaarde. Op het laats werd je achtervolgt door een hele grote vleeseter, dan ontsnap je op het nippertje maar je word wel helemaal nat. Dus als je deze attractie eens een keer wilt doen raden wij je aan om een poncho/regenjas aan te trekken. Na Jurrasic Park gingen we naar de Mummy Ride. David vond het in de rij staan best wel eng want het leek op een stukje uit House of Horrors maar na de rit vond David het de leukste achtbaan die hij tot nu toe gedaan heeft. Toen gingen we naar “Backdraft” dat is een show waarin je midden in een brandende fabriek staat, net als in de film backdraft. Daarna gingen we de studiotour doen die heel leuk was want je kwam op allemaal plekken waar films opgenomen waren en hoe ze dat deden, Max vond dat de leukste attractie. Daarna wilden we naar Waterworld gaan maar er waren geen plaatsen meer dus gingen we na Shrek 4D. Dat was een film over Shrek net als in 3D maar als er bijvoorbeeld iemand niest dan voel je water over je heen komen. Dat is 4D als je ook nog dingen voelt. Toen gingen we een lekker ijsje halen en daarna naar Terminator dat was bijna hetzelfde als Shrek maar dan over de Terminator.

Toen wilden we naar naar Waterworld maar er was weeg geen plaats meer over dus toen gingen we naar The Simpsons Ride. Het was een lange wachttijd daar maar het was niet erg om te wacht omdat je op schermen de hele tijd The Simpsons afleveringen zag. The Simpsons Ride was een achtbaan maar je zit dan niet echt in een achtbaan. Je zit voor een heel groot scherm en het lijkt net of je in Springfield zit. Daarna gingen we nog wat eten en daarna naar de laatste attractie, namelijk Waterworld waar gelukkig nu wel plaats was. Het was een leuke stuntshow over de film Waterworld.

Omdat we zo vroeg klaar waren zijn we na Universal Studios ook even naar het Hollywood sign geweest, althans een plek waar je een mooie foto kon maken. En nu ga ik slapen. Groet, David.

Naar Los Angeles

Naar Los Angeles, de ochtend beschreven door Simon.

Vandaag gingen we naar Los Angeles. Maar eerst gingen ik David, mama, Max en papa naar een vliegdekschip. Op het schip kreek je een audiotour met wel 62 stops. De eerste stop was een oefenvliegtuig om mee te leren landen op het schip. De tweede stop waren de slaapkamers. Die waren heel smal en krap.

De derde stop was de ketting van het anker. De vierde stop was de opslag van vloeibare zuurstof voor in de vliegtuigen. De vijfde stop waren de gevangeniscellen. De zesde stop waren kamers van de officiers van het schip die waren veel groter dan die van de bemanning. De zevende stop was de machinekamer met een reusachtige machine.

Daarna gingen ik en papa en Max en David in een cabine en dan kon je een vliegtuig besturen en als je naar links stuurden dan ging de cabine dat ook. En toen gingen we nog naar het dek. Van het schip daar stonden helikopters en vliegtuigen. Het was bijna half een en toen moesten we weg naar Los Angeles.

Vervolg:

Omdat we ook nog eventjes de giftshop van de USS Midway en het toilet moesten, stonden Erik en Alice, die naar een outlet tegen de Mexicaanse grens waren geweest, ons al op te wachten met de bus.

Onderweg op onze reis naar Los Angeles brachten we een bezoek aan de Crystal Cathedral, een enorme kerk van spiegelend glas en een prachtige toren die inderdaad wel van kristal lijkt. Het enorme gebouw heeft plaats voor duizenden gelovigen om gelijktijdig de missen te volgen en het schijnt er op zondag stampvol te zitten. In Amerika is de geloofsbeleving toch wat uitbundiger dan bij ons, kregen wij de indruk. Zonder engie gêne is er ook bij de kerk een enrome giftshop. David heeft er het steentje van David (die van Goliath) gekocht en voor Stella hebben we er een dog tag (een bedeltje voor aan haar halsband mer vleugeltjes en daarop de tekst: perrrfect angel) op de kop getikt. Wat ook erg leuk was is dat de beroemdste bijbelverhalen door beelden worden uitgebeeld. Zo zijn er Josef, Maria en Jesus op een ezel, Mozes met de tien geboden in zijn hand, Jezus die op het water loopt en nog een aantal andere taferelen.

Na de Catherdral was het nog een dikke 50 kilometer naar Los Angeles. Eigenlijk is Los Angeles niet echt een stad, met een centrum, maar bestaat het uit een heleboel aan elkaar gegroeide kleinere steden met daartussen hele brede en drukke snelwegen, soms 7 (!) banen in iedere rijrichting.

Dankzij Tom Tom konden we het hotel gemakkelijk vinden. We zitten in het Westin, heel dicht bij LAX, het vliegveld waarvan we maandag weer naar Nederland vertrekken. Het lijkt een beetje op ons hotel in New York, het ziet er chique uit, maar er zijn weinig faciliteiten (geen koelkastje, geen ontbijt, geen gratis wifi of parkeren) en de bedden zijn vrij smal. Alice had echter om queensize bedden gevraagd (Erik en Max slapen in één bed), maar dat is keurig opgelost door ons een (min of meer gratis) roll-way-bed te geven. Erik en Max en Alice hebben nu ieder hun eigen bed.

Na ons geïnstalleerd te hebben aten we verderop in de straat nog een pizza en/of taco, stapten we in de mooie badkamer onder de douche, schreef Simon bovenstaand stukje en gingen we vroeg slapen. Morgen gaan we naar Universal Studios en we willen er graag zijn als het om 9 uur open gaat.

San Diego

Na een redelijk goed ontbijtje bij de pool van het Best Western in Palm Springs reden we naar San Diego. Het was geen lange rit, we waren er even na twaalven. Na onze ervaringen in Flagstaff met de Days Inn waren we bang dat dit een probleem zou worden, maar gelukkig was de baliedame heel aardig. We konden helaas nog niet in de kamers, maar ze verzekerde ons dat we kamers op de begane grond zouden krijgen, we zouden een koelkastje hebben en we konden (een deel) van onze bagage bij hen achter laten. Alice was wat argwanend na Flagstaff, maar gelukkig bleek haar achterdocht ongegrond.

De Days Inn in San Diego beschikt zelfs over een gratis shuttle naar Seaworld, waar we graag gebruik van wilden maken. We konden mee met die van twee uur en besloten daarvoor nog in de buurt te gaan lunchen. Het werd een hartstikke lekkere Griek die heel royale porties serveerde. De gyros, pita's en de mousaka gingen er goed in bij iedereen. Alleen David had nog steeds geen genoeg van de burgers en hij bestelde dus het enige niét Griekse op de kaart. Wat ook heerlijk was, was dat het in San Diego, ondanks dat we nu superdicht bij de Mexicaanse grens zitten, gewoon lekker zomerweer is.Waarschijnlijk komt het omdat we nu aan de kust zitten.

Na de lunch bracht een heel aardige shuttledriver ons naar Seaworld, op ongeveer 4 kilometer van ons hotel. We zagen allereerst een show met huisdieren, wat werkelijk heel grappig was. Honden, katten, en papegaai, ganzen, duiven en zelfs een varkentje vertoonden hun kunsten. De honden begonnen overigens met een parcourtje dat erg veel deed denken aan de baan bij Dog4U, de hondenschool van Stella. Überhaupt waren wij unaniem van mening dat Stella zonder meer aan een dergelijke show mee had kunnen doen.

Veder zagen we shows met dolfijnen, zeeleeuwen en een otter en natuurlijk Shamu, de orka. Hoogetpunt van de shows waren vooral het natspetteren van de dieren van het publiek en het hoog uit het water opduiken. Alles werd begeleid met indringende muziek. Wat ook wel intrigerend was, was dat de show van Shamu begon met het verzoek aan alle militairen in het publiek om op te staan. Dat waren er best nog veel. Daarna werden wij verozht om voor hen te applaudiseren voor hun dappere werk dat voor vrijheid in de werled zorgt, aldus de presentator.

Omdat we pas om half tien weer zouden worden opgehaald door de shuttle en het tochneit zo heel druk was in het park, hebben we bijna alles kunnen zien. We hebben een tocht in een helicoptersimulator gemaakt over de Noordpool en de zijn in twee waterattracties geweest waarin je in een bootje ofwel over een soort achtbaan ging ofwel over een wildwaterbaan. Vooral in die laatste werden we erg nat, niet vanwege de attractie zelf, maar doordat we door andere delnemers, die voor een luttele 25 dollarcent de beschikking konden krigjen over een waterkanon, tijdens de tocht werden natgespoten. Uiteraard hebben Max en Simon wraak genomen en na afloop zelf ook mensen nat gespoten.Brigitte en David hebben dit spektakel overignes neit mee gemaakt: David wilde heel graag nog een keer de roggen aaien.

OM half ten werden we terug gereden naar het hotel door weer een aardige, dit keer in Portugal geboren chauffeur. Hij komt van het op één na grootste eiland van de Azoren (Pika?) met daarop een vulkaan en demogelijkheid om walvissen te zien zwemmen. Hij kon er zo boeiend over vertellen dat we zin kregen om daar naar toe op vakantie te gaan!

Bij aankomst in het hotel laadden we snel de bus uit, tikten nog een stukje en zetten nog wat foto's op de site (helaas viel het internet steeds uit) en doken we vrijlaat de bedden in.

Palm Springs

Vandaag hadden we het langste stuk rijden van deze vakantie voor de boeg: ruim 450 kilometer. De eerder gereden afstanden waren steeds zo tussen de 200 en de 250 kilometer. Na een blijkbaar uitgebreide tactische bespreking vooraf durfden Erik en Berand het met de nodige schroom aan om Brigitte te vragen ook eens te rijden, dat had ze de hele vakantie nog niet gedaan. Tot hun grote verbazing zei ze direct ja!

Gelukkig (vooral voor Brigitte) was het een lange, saaie, rechte weg van Phoenix naar Palm Springs. Weer alleen maar woestijn, af en toe wat rotsformaties en cactussen, maar echt veel te zien was er niet. Om wat afleiding te hebben zetten we de radio aan, maar behalve spaanstalige zenders of zenders met countrymuziek was er niet veel op. Pastte wel bij het landschap, die muziek.......

Halverwege de middag waren we in Palm Springs en waar we op gehoopt hadden was helaas niet zo: de hitte was er even erg, of zelfs nóg erger dan in Phoenix. In Phoenix was het nog wat bewolkt, maar hier was de lucht strak blauw. Palm Springs ligt inderdaad ook in een woestijn, maar we hadden toch gehoopt op een beetje koelte. De plaats doet overigens zijn naam eer aan, het stikt er van de palmen. Verder schijnt het er te stikken van de beroemde filmsterren, die wonen er allemaal. Ook veel straten zijn naar hen genoemd, wij reden onder andere over de Kirk Douglas en doorkruisten de Bob Hope. Wij hebben echter geen enkele filmster gezien. We denken dat die alleen in de winter in Palm Springs wonen.

Zodra we onze kamers hadden sprongen we dan ook het zwembad in. De jongens hadden enrom veel plezier met een spelletje dat ze in het zwembad in Las Vegas van andere kinderen hadden afgekeken; je zit op elkaar schouders en probeert elkaar er van af te duwen. Bernard en Erik waren de dragers van de strijders.

Aan de eind van de middag reden we naar het Joshua Tree National Park. Na ons omgekleed te hebben was het heerlijk om in de auto met airco te zitten. Wat was het heet! Het was een behoorlijk stuk rijden naar het park, waardoor het gelukkig wel al een stukje koeler was toen we er eindelijk aankwamen. Helaas was het visitorcentre al dicht en lieten de roadrunners en coyotes, waarop we gehoopt hadden, zich niet zien. Wel zagen we een soort vn kwartels in groepjes de weg over steken en rondscharrelen en ook was er eenheel schattig konijntje dat steeds bij ons in de buurt bleef. Heel nieuwsgierig en absoluut niet bang. Heel bijzonder waren de Joshua Trees (zie foto's), soms klein met een enkele vertakking en soms heel groot met allerlei zijtakken.

We hebben in het park de zon zien onder gaan, wat leuk en weer heel anders was dan bijvoorbeeld in Monument Valley of de Grand Canyon. Daarna was het tijd voor een hapje (we zullen maar niet zeggen waar we gegeten hebben, maar de jongens waren erg enthousiast....). Op de terugweg naar Palm Springs kwamen we nog een stuk in de file terecht (wegwerkzaamheden), waardoor we uiteindelijk pas laat onze bedden in doken.

Phoenix

De ochtend begon met een lekker ontbijt in het hotel. Voor de ontbijtzaal moesten we wel een eindje lopen door de hitte (het leek wel of het 's nachts nauwelijks was afgekoeld), maar het was de moeite waard. We kregen zelfs een menukaart waarop we konden kiezen voor een stuk of zes ontbijtmenu's. Vrijwel iedereen ging voor het American Breakfast: eieren, een soort rösti, spek of ham en geroosterde boterhammen. Simon en Brigitte namen pannenkoeken, die heerlijk waren.

Na het ontbijt ruimden we de suites een beetje op, mailde en belde deze en gene met vrienden en bekenden, werd er een enkele postkaart geschreven en werd er weer hevig in het zwembad gespetterd. Vandaag besloten we lekker rustig aan te doen.

Even na de middag besloten we de woestijn in te rijden om daar de bezienswaardigheden te bezoeken. Eerst moest er echter geluncht worden: dit keer bij een andere hamburgerketen, de In and Out Burger, met verrassend weinig keuze (een burger, een dubbele burger of een cheese burger) en verrassend lage prijzen. De jongen achter de kassa meende ons accent te herkennen als Duits: daar kwam zijn vader vandaan. Zijn moeder was Noorse. Zowel hij als zijn vrouwelijke collega vroegen ons wat we in Phoenix deden en sloegen pal achter over. On vacation???? Really???? Zijzelf vinden het helemaal niks in Phoenix. Ze hadden wel geweldige verhalen over wat er allemaal te doen in bij de Grand Canyon en in Flagstaff, maar ja, daar komen wij net vandaan........

Na de lunch reden we richting Apache Trail, een route die de Apache Indianen vroeger vaak namen door het ruige berggebied. Dat was nog best een eind rijden over de snelweg, terwijl we toch aan de goede kant van de stad logeren. Phoenix is groot, groot, groot. Vrij snel aan het begin van de trail bezochten wij een ghosttown, Goldfield Ghost Town, een oud cowboy stadje. Helaas was het dinsdag en op die dag bleek het voor een deel gesloten te zijn (ja, ja, als je ergens op een dinsdag naartoe gaat......), maar er was toch nog vanalles te doen. Er reed een treintje de Superstition Mountains in, waarin we het Franse gezin zagen zitten dat we gisteren ook al in één van de winkels van de outlet hadden gezien. Zij waren ons toen opgevallen omdat de jongste van hun drie zonen, ene Baptiste, zich daar erg misdroeg bij de kleedhokjes. überhaupt valt het ons op dat we vaak dezelfde mensen zien bij de hotels en de bezienswaardigheden. We zijn niet de enigen die dit rondje doen.

Wijzelf hebben het treintje niet genomen, maar gewoon een beetje rondgekeken in het stadje. We bezochten er een kleine tentoonstelling van slangen, gila monsters, spinnen en schorpioenen, wat de jongens geweldig vonden. We zagen nu in het echt ratelslangen, een zwarte weduwe, de meest giftige schorpioen (die overigens erg klein van stuk was), dikke harige tarantula's, een spin die azijn blaast naar zijn prooi. Allemaal erg leuk. De man van de tentoonstelling kon er boeiend over vertellen. Het gevaarlijkste is het voeren van de slangen, ze bijten dan in alles wat beweegt (kan dus ook je arm of hand) zijn omdat ze denken dat het eten is en spuiten dan ook hun giftand helemaal leeg. Als ze uit angst bijten, spuiten ze meestal minder gif. We waren toch wel blij dat de dieren allemaal veilig achter glas zaten. Alice kocht in het stadje nog wat aardewerk. Echter ook de winkel was verlaten, er werd haar op een briefje verzocht het geld achter te laten en haar aankopen zelf in te pakken. Wat een vertrouwen!

We vervolgende de Apache Trail naar Tortilla Flat, een plaatsje dat gebouwd is als tussenstop tussen Phoenix en de het Roosevelt Lake, speciaal voor de mannen die bij het meer aan de dam hebben gebouwd. Het plaatsje schijnt overigens gesticht te zijn door ene Jacob Huppeldepup, een Nederlander, die zich daar behoorlijk schijnt te hebben misdragen. Bij de eigenaresse van de bijbehorende giftshop (volgens David het mooiste woord in het Amerikaans) informeerden we naar de trek van de tarantula's over de weg die Erik en Alice bij een eerder bezoek hadden gezien. Deze spinnen trekken echter pas in september in de morgen en in de avond van de ene naar de andere plaats. Nu is het daarvoor te warm. En überhaupt moet je geluk hebben (wat Alice en Erik de vorige keer dus blijkbaar hadden). Jammer, maar gelukkig hadden we de spinnen die middag al in de ghosttown gezien, weliswaar in gevangenschap, maar toch heel angstaanjagend. Wat grappig was in de giftshop annex restaurant was dat het behang bestond uit papieren geld met namen erop. Dit fenomeen is ontstaan doordat tijdens de bouw van de dam veel met buitenlandse arbeiders werd gewerkt. Deze mannen gaven na het eten vaak een fooi in de valatua van hun eigen land, waarna de eigenaar, die al die vreemde briefjes uiteraard niet bij de bank ging wisselen, de naam van de gever erop zette en het op de muur prikte. Nu hangen er vooral ééndollar biljetten. De gasten aan de bar zitten overigens op paaltjes met daarop een paardrijzadel gemonteerd. Zit vast heel lekker!

Na Tortilla Flat was het nog een klein stukje en toen werd de Apache Trail een dirtroad en keerden we om. Toen we terug reden naar Phnoenis was het alweer bijna donker. We wipten snel bij een supermarkt binnen: per slot van rekening hadden we een keuken in de suite en dus moest er gekookt worden. Erik maakte een bami, die ondanks het gebrek aan boemboekruiden, heerlijk smaakte.

Nu wordt het aftellen, nog maar vijf volle dagen Amerika....

Naar Phoenix

Ondanks dat het hotel verder prima was, was het ontbijt vanmorgen tamelijk karig. David en Simon hebben dan ook gewoon een broodje geten wat van de lunch van gisteren over was: Simon met worst en David met Nutella.

Na het ontbijt reden we allereerst naar Sedona, een plaatsje waar het wemelt van de spiritualiteit. Inderdaad zag je overal bordjes dat je toch vooral een bezoek moest brengen aan de aldaar aanwezige psychic. Dat hebben we maar niet gedaan. Wel hebben we even buiten Sedona een kapel bezocht tegen een berghelling. Onder aan de voet van de helling staat een enorme villa van één of andere rijke stinkerd. Aan zijn hek heeft hij een bord gehangen met daarop de tekst dat je er niet mag stoppen. Echter, vanaf het kapelletje heeft iedereen breeduit zicht op zowel het gigantische huis en enorme tuin. Waarschijnlijk worden er, ondanks het stopverbod, wel zo'n 400 foto's van het huis gemaakt door de kapelgangers.

De kapel was vanwege zijn ligging heel bijzonder. Achter het altaar is een groot raam met zicht op de roodkleurige bergen.Door het tegenlicht is het vrijwel onmogelijk om daar een mooie foto van te maken. De jongens mochten van Alice een kaarsje aansteken in de kapel. David heeft er wel dertig aangestoken, want hij had er even zoveel (per ongeluk!) uitgeblazen.

Vervolgens begon de zoektocht naar de Cathedral Rock, een geweldige rotsformatie, naar het schijnt. Computeruitdraaien en boekjes werden geraadpleegd, theoriëen werden besproken en Tom Tom werd op verschillende manieren ingesteld. Het mocht allemaal niet baten. Waar lagen die drommelse rotsen nou? Uiteidnelijk kwamen we wel aan de verkeerde kant van de rots uit (wat overigens ook best mooi was) en zagen geen mogelijkheid om er om heen te rijden en de goede kant te zien. We besloten onze weg te vervolgen naar Phoenix. Al vrij snel kwamen we langs een bezoekrscentrum, waar Erik even snel een kaart van het gebied ophaalde. Toen bleek hoe we hadden gereden en hoe we hadden moeten rijden. Ineens leek het heel simpel.

Inmiddels was het al één uur gewest en besloten we te stoppen voor de lunch bij BK. David wilde nu eindelijk eens die Angry Burger proberen, eens even kijken of hij er echt boos van zou worden, of neit. Door een misverstand echter besteld Bernard toch een Stacker voor hem. Hij mocht echter met Bernard ruilen en kreeg diens Megawhopper die hij lekker (bijna helemaal) oppeuzelde.

Na ruim een uur rijden kwamen we aan bij het outlet center waar Max zich zo op had verheugd. In de eerste winkel scoorde David gelijk al een paar schoenen, look-a-likes van die van Max, Air Max. Wat was hij er blij mee! In de volgende winkel scoorde hij een onderbroek met bloemetjes, ook naar goed voorbeeld van zijn oudste broer. Dat de maat niet helemaal klopt kon Daaf niet zo veel schelen, hij denkt er vanzlef wel in te groeien.Simon vindt al dat gewinkel helemaal niet leuk. Nade eerste winkel installeerden Brigitte en hij zich buiten op een bankje met een filmpje op de i-pod (de accu van de DS was inmiddels al leeg). In Phoenix was het echter ruim 41 graden vandaag, normale temperaturen voor deze tijd van het jaar. Uit de overkapping bij de winkels werd wel nevel gespoten om wat verkoeling te geven, maar feitelijk voelde het er als een droge sauna. Toen ook nog de accu van de i-pod leeg ging besloot Simon de laatste twee winkels toch maar mee naar binnen te gaan, de airco's in.

Toen alle winkels leeg gekocht waren, reden we verder naar Phoenix. Het werd steeds drukker naarmate we de stad naderden. Onderweg (we reden op een 10 baans snelweg) zagen we al allemaal hele grote cactussen langs de weg: Phoenix ligt midden in de woestijn. Wat doen al die mensen daar? Er wonen 4 miljoen mensen in Greater Phoenix, het is de op vier na grootste stad van Amerika en dat in dat klimaat.

Gelukkig leidde Tom Tom ons soepel naar het hotel, dat niet ver van de snelweg in Scottsdale ligt. Scottsdale is een wijk van Phoenix, waar zo'n 250.000 mensen wonen. Het hotel is echt fantastisch. We hebben er twee suites, mét keuken. De suites liggen rond een binnenplaats met bbq's en een lekker zwembad, waar David en Max, wederom, gelijk indoken.

Na de frisse duik besloten we de succesformule van gisteren te herhalen: een chinees buffet. Ook vandaag aten we voor een belachelijk lage prijsde heerlijkste spijzen. Alice, die een senior citizen is, en David, die een child is, kregen, net als in de meeste restaurants in Amerika (behalve Amici's in San Francisco!) korting. David heeft echter gebunkerd alseen forse volwassene. Vooral de suikermeloen en de garnalen evenals de vissticks en pizzastukjes, gingen er bij hem goed in.

Na het eten hebben we nog even de tijd genomen om de foto's te verwerken en dit stukje te tikken en gingen we op tijd slapen. Morgen gaan we de woestijn in!