Vandaag hadden we het langste stuk rijden van deze vakantie voor de boeg: ruim 450 kilometer. De eerder gereden afstanden waren steeds zo tussen de 200 en de 250 kilometer. Na een blijkbaar uitgebreide tactische bespreking vooraf durfden Erik en Berand het met de nodige schroom aan om Brigitte te vragen ook eens te rijden, dat had ze de hele vakantie nog niet gedaan. Tot hun grote verbazing zei ze direct ja!

Gelukkig (vooral voor Brigitte) was het een lange, saaie, rechte weg van Phoenix naar Palm Springs. Weer alleen maar woestijn, af en toe wat rotsformaties en cactussen, maar echt veel te zien was er niet. Om wat afleiding te hebben zetten we de radio aan, maar behalve spaanstalige zenders of zenders met countrymuziek was er niet veel op. Pastte wel bij het landschap, die muziek.......

Halverwege de middag waren we in Palm Springs en waar we op gehoopt hadden was helaas niet zo: de hitte was er even erg, of zelfs nóg erger dan in Phoenix. In Phoenix was het nog wat bewolkt, maar hier was de lucht strak blauw. Palm Springs ligt inderdaad ook in een woestijn, maar we hadden toch gehoopt op een beetje koelte. De plaats doet overigens zijn naam eer aan, het stikt er van de palmen. Verder schijnt het er te stikken van de beroemde filmsterren, die wonen er allemaal. Ook veel straten zijn naar hen genoemd, wij reden onder andere over de Kirk Douglas en doorkruisten de Bob Hope. Wij hebben echter geen enkele filmster gezien. We denken dat die alleen in de winter in Palm Springs wonen.

Zodra we onze kamers hadden sprongen we dan ook het zwembad in. De jongens hadden enrom veel plezier met een spelletje dat ze in het zwembad in Las Vegas van andere kinderen hadden afgekeken; je zit op elkaar schouders en probeert elkaar er van af te duwen. Bernard en Erik waren de dragers van de strijders.

Aan de eind van de middag reden we naar het Joshua Tree National Park. Na ons omgekleed te hebben was het heerlijk om in de auto met airco te zitten. Wat was het heet! Het was een behoorlijk stuk rijden naar het park, waardoor het gelukkig wel al een stukje koeler was toen we er eindelijk aankwamen. Helaas was het visitorcentre al dicht en lieten de roadrunners en coyotes, waarop we gehoopt hadden, zich niet zien. Wel zagen we een soort vn kwartels in groepjes de weg over steken en rondscharrelen en ook was er eenheel schattig konijntje dat steeds bij ons in de buurt bleef. Heel nieuwsgierig en absoluut niet bang. Heel bijzonder waren de Joshua Trees (zie foto's), soms klein met een enkele vertakking en soms heel groot met allerlei zijtakken.

We hebben in het park de zon zien onder gaan, wat leuk en weer heel anders was dan bijvoorbeeld in Monument Valley of de Grand Canyon. Daarna was het tijd voor een hapje (we zullen maar niet zeggen waar we gegeten hebben, maar de jongens waren erg enthousiast....). Op de terugweg naar Palm Springs kwamen we nog een stuk in de file terecht (wegwerkzaamheden), waardoor we uiteindelijk pas laat onze bedden in doken.