De ochtend begon met een lekker ontbijt in het hotel. Voor de ontbijtzaal moesten we wel een eindje lopen door de hitte (het leek wel of het 's nachts nauwelijks was afgekoeld), maar het was de moeite waard. We kregen zelfs een menukaart waarop we konden kiezen voor een stuk of zes ontbijtmenu's. Vrijwel iedereen ging voor het American Breakfast: eieren, een soort rösti, spek of ham en geroosterde boterhammen. Simon en Brigitte namen pannenkoeken, die heerlijk waren.

Na het ontbijt ruimden we de suites een beetje op, mailde en belde deze en gene met vrienden en bekenden, werd er een enkele postkaart geschreven en werd er weer hevig in het zwembad gespetterd. Vandaag besloten we lekker rustig aan te doen.

Even na de middag besloten we de woestijn in te rijden om daar de bezienswaardigheden te bezoeken. Eerst moest er echter geluncht worden: dit keer bij een andere hamburgerketen, de In and Out Burger, met verrassend weinig keuze (een burger, een dubbele burger of een cheese burger) en verrassend lage prijzen. De jongen achter de kassa meende ons accent te herkennen als Duits: daar kwam zijn vader vandaan. Zijn moeder was Noorse. Zowel hij als zijn vrouwelijke collega vroegen ons wat we in Phoenix deden en sloegen pal achter over. On vacation???? Really???? Zijzelf vinden het helemaal niks in Phoenix. Ze hadden wel geweldige verhalen over wat er allemaal te doen in bij de Grand Canyon en in Flagstaff, maar ja, daar komen wij net vandaan........

Na de lunch reden we richting Apache Trail, een route die de Apache Indianen vroeger vaak namen door het ruige berggebied. Dat was nog best een eind rijden over de snelweg, terwijl we toch aan de goede kant van de stad logeren. Phoenix is groot, groot, groot. Vrij snel aan het begin van de trail bezochten wij een ghosttown, Goldfield Ghost Town, een oud cowboy stadje. Helaas was het dinsdag en op die dag bleek het voor een deel gesloten te zijn (ja, ja, als je ergens op een dinsdag naartoe gaat......), maar er was toch nog vanalles te doen. Er reed een treintje de Superstition Mountains in, waarin we het Franse gezin zagen zitten dat we gisteren ook al in één van de winkels van de outlet hadden gezien. Zij waren ons toen opgevallen omdat de jongste van hun drie zonen, ene Baptiste, zich daar erg misdroeg bij de kleedhokjes. überhaupt valt het ons op dat we vaak dezelfde mensen zien bij de hotels en de bezienswaardigheden. We zijn niet de enigen die dit rondje doen.

Wijzelf hebben het treintje niet genomen, maar gewoon een beetje rondgekeken in het stadje. We bezochten er een kleine tentoonstelling van slangen, gila monsters, spinnen en schorpioenen, wat de jongens geweldig vonden. We zagen nu in het echt ratelslangen, een zwarte weduwe, de meest giftige schorpioen (die overigens erg klein van stuk was), dikke harige tarantula's, een spin die azijn blaast naar zijn prooi. Allemaal erg leuk. De man van de tentoonstelling kon er boeiend over vertellen. Het gevaarlijkste is het voeren van de slangen, ze bijten dan in alles wat beweegt (kan dus ook je arm of hand) zijn omdat ze denken dat het eten is en spuiten dan ook hun giftand helemaal leeg. Als ze uit angst bijten, spuiten ze meestal minder gif. We waren toch wel blij dat de dieren allemaal veilig achter glas zaten. Alice kocht in het stadje nog wat aardewerk. Echter ook de winkel was verlaten, er werd haar op een briefje verzocht het geld achter te laten en haar aankopen zelf in te pakken. Wat een vertrouwen!

We vervolgende de Apache Trail naar Tortilla Flat, een plaatsje dat gebouwd is als tussenstop tussen Phoenix en de het Roosevelt Lake, speciaal voor de mannen die bij het meer aan de dam hebben gebouwd. Het plaatsje schijnt overigens gesticht te zijn door ene Jacob Huppeldepup, een Nederlander, die zich daar behoorlijk schijnt te hebben misdragen. Bij de eigenaresse van de bijbehorende giftshop (volgens David het mooiste woord in het Amerikaans) informeerden we naar de trek van de tarantula's over de weg die Erik en Alice bij een eerder bezoek hadden gezien. Deze spinnen trekken echter pas in september in de morgen en in de avond van de ene naar de andere plaats. Nu is het daarvoor te warm. En überhaupt moet je geluk hebben (wat Alice en Erik de vorige keer dus blijkbaar hadden). Jammer, maar gelukkig hadden we de spinnen die middag al in de ghosttown gezien, weliswaar in gevangenschap, maar toch heel angstaanjagend. Wat grappig was in de giftshop annex restaurant was dat het behang bestond uit papieren geld met namen erop. Dit fenomeen is ontstaan doordat tijdens de bouw van de dam veel met buitenlandse arbeiders werd gewerkt. Deze mannen gaven na het eten vaak een fooi in de valatua van hun eigen land, waarna de eigenaar, die al die vreemde briefjes uiteraard niet bij de bank ging wisselen, de naam van de gever erop zette en het op de muur prikte. Nu hangen er vooral ééndollar biljetten. De gasten aan de bar zitten overigens op paaltjes met daarop een paardrijzadel gemonteerd. Zit vast heel lekker!

Na Tortilla Flat was het nog een klein stukje en toen werd de Apache Trail een dirtroad en keerden we om. Toen we terug reden naar Phnoenis was het alweer bijna donker. We wipten snel bij een supermarkt binnen: per slot van rekening hadden we een keuken in de suite en dus moest er gekookt worden. Erik maakte een bami, die ondanks het gebrek aan boemboekruiden, heerlijk smaakte.

Nu wordt het aftellen, nog maar vijf volle dagen Amerika....