Ondanks dat het hotel verder prima was, was het ontbijt vanmorgen tamelijk karig. David en Simon hebben dan ook gewoon een broodje geten wat van de lunch van gisteren over was: Simon met worst en David met Nutella.

Na het ontbijt reden we allereerst naar Sedona, een plaatsje waar het wemelt van de spiritualiteit. Inderdaad zag je overal bordjes dat je toch vooral een bezoek moest brengen aan de aldaar aanwezige psychic. Dat hebben we maar niet gedaan. Wel hebben we even buiten Sedona een kapel bezocht tegen een berghelling. Onder aan de voet van de helling staat een enorme villa van één of andere rijke stinkerd. Aan zijn hek heeft hij een bord gehangen met daarop de tekst dat je er niet mag stoppen. Echter, vanaf het kapelletje heeft iedereen breeduit zicht op zowel het gigantische huis en enorme tuin. Waarschijnlijk worden er, ondanks het stopverbod, wel zo'n 400 foto's van het huis gemaakt door de kapelgangers.

De kapel was vanwege zijn ligging heel bijzonder. Achter het altaar is een groot raam met zicht op de roodkleurige bergen.Door het tegenlicht is het vrijwel onmogelijk om daar een mooie foto van te maken. De jongens mochten van Alice een kaarsje aansteken in de kapel. David heeft er wel dertig aangestoken, want hij had er even zoveel (per ongeluk!) uitgeblazen.

Vervolgens begon de zoektocht naar de Cathedral Rock, een geweldige rotsformatie, naar het schijnt. Computeruitdraaien en boekjes werden geraadpleegd, theoriëen werden besproken en Tom Tom werd op verschillende manieren ingesteld. Het mocht allemaal niet baten. Waar lagen die drommelse rotsen nou? Uiteidnelijk kwamen we wel aan de verkeerde kant van de rots uit (wat overigens ook best mooi was) en zagen geen mogelijkheid om er om heen te rijden en de goede kant te zien. We besloten onze weg te vervolgen naar Phoenix. Al vrij snel kwamen we langs een bezoekrscentrum, waar Erik even snel een kaart van het gebied ophaalde. Toen bleek hoe we hadden gereden en hoe we hadden moeten rijden. Ineens leek het heel simpel.

Inmiddels was het al één uur gewest en besloten we te stoppen voor de lunch bij BK. David wilde nu eindelijk eens die Angry Burger proberen, eens even kijken of hij er echt boos van zou worden, of neit. Door een misverstand echter besteld Bernard toch een Stacker voor hem. Hij mocht echter met Bernard ruilen en kreeg diens Megawhopper die hij lekker (bijna helemaal) oppeuzelde.

Na ruim een uur rijden kwamen we aan bij het outlet center waar Max zich zo op had verheugd. In de eerste winkel scoorde David gelijk al een paar schoenen, look-a-likes van die van Max, Air Max. Wat was hij er blij mee! In de volgende winkel scoorde hij een onderbroek met bloemetjes, ook naar goed voorbeeld van zijn oudste broer. Dat de maat niet helemaal klopt kon Daaf niet zo veel schelen, hij denkt er vanzlef wel in te groeien.Simon vindt al dat gewinkel helemaal niet leuk. Nade eerste winkel installeerden Brigitte en hij zich buiten op een bankje met een filmpje op de i-pod (de accu van de DS was inmiddels al leeg). In Phoenix was het echter ruim 41 graden vandaag, normale temperaturen voor deze tijd van het jaar. Uit de overkapping bij de winkels werd wel nevel gespoten om wat verkoeling te geven, maar feitelijk voelde het er als een droge sauna. Toen ook nog de accu van de i-pod leeg ging besloot Simon de laatste twee winkels toch maar mee naar binnen te gaan, de airco's in.

Toen alle winkels leeg gekocht waren, reden we verder naar Phoenix. Het werd steeds drukker naarmate we de stad naderden. Onderweg (we reden op een 10 baans snelweg) zagen we al allemaal hele grote cactussen langs de weg: Phoenix ligt midden in de woestijn. Wat doen al die mensen daar? Er wonen 4 miljoen mensen in Greater Phoenix, het is de op vier na grootste stad van Amerika en dat in dat klimaat.

Gelukkig leidde Tom Tom ons soepel naar het hotel, dat niet ver van de snelweg in Scottsdale ligt. Scottsdale is een wijk van Phoenix, waar zo'n 250.000 mensen wonen. Het hotel is echt fantastisch. We hebben er twee suites, mét keuken. De suites liggen rond een binnenplaats met bbq's en een lekker zwembad, waar David en Max, wederom, gelijk indoken.

Na de frisse duik besloten we de succesformule van gisteren te herhalen: een chinees buffet. Ook vandaag aten we voor een belachelijk lage prijsde heerlijkste spijzen. Alice, die een senior citizen is, en David, die een child is, kregen, net als in de meeste restaurants in Amerika (behalve Amici's in San Francisco!) korting. David heeft echter gebunkerd alseen forse volwassene. Vooral de suikermeloen en de garnalen evenals de vissticks en pizzastukjes, gingen er bij hem goed in.

Na het eten hebben we nog even de tijd genomen om de foto's te verwerken en dit stukje te tikken en gingen we op tijd slapen. Morgen gaan we de woestijn in!