Naar Flagstaff

Vanmorgen waren Erik en Bernard alweer vroeg op: jawel, wederom een zonsopgang. De anderen lagen nog lekker te ronken in hun bedjes. Vandaag zouden we rustig aan doen, het was per slot van rekening ook zondag. Dit hotel bleek een heerlijk ontbijt te hebben: roeiei met spek, kaasomeletjes, lekkere kaneelbroodjes, yoghurtjes, heerlijk! Nadat iedereen fris gedoucht was, stapten we alweer in de bus.

De reistijd naar Flagstaff was echt kort. Onderweg namen we dan ook een omweggetje en reden we naar Williams om een stukje van de Route 66 mee te maken. Vroeger was dit de belangrijkste weg van oost naar west en kwamen er dagelijks heel wat truckers voorbij. Nu is het eigenlijk alleen nog wat toeristische nostalgie, maar wel leuk. Vooral de winkeltjes zijn erg leuk; allemaal spulletjes van James Dean, Marilyn Monroe en Betty Boob. We hebben ons weer niet kunnen beheersen........ David heeft er zelfs rootbeersnoepjes kunnen kopen.

Ondanks de omweg via Williams waren we al om 12.15 uur in Flagstaff. We hadden het Days Inn snel gevonden, maar het bleek de verkeerde te zijn, in Flagstaff zijn er twee. Toen we naar het andere Days Inn reden bleek dat er nog geen kamers schoon waren. We moesten om 15.00 uur terug komen, dan zouden we wel een kamer op de begane grond krijgen.

Wat nu gedaan? Na het copieuze ontbijt was het nog te vroeg voor de lunch. Het idee werd opgevat om eerst in een supermarkt wat spulletjes voor de lunch te kopen en dan naar de Sunset Crater te rijden, een vulkaan die ongeveer 1000 jaar geleden voor het laatst actief was en daar te lunchen. Zo gezegd, zo gedaan. We kochten wat broodjes en drinken bij de Target en reden naar het park waarin de vulkaan lag. Helaas konden we niet in de krater zelf kijken, maar het landschap rond de berg was wel heel bijzonder. We zagen veel brokken gestolde lava en dat wat voor aarde moest doorgaan leek gewoon as. Er groeiden wel allerlei dennen en struikjes, maar gras zag je er helemaal niet. Wat Simon en David erg jammer vonden was dat je absoluut geen steentjes uit het park mag meenemen. Bij het visitorscentre kregen wij een briefje met daarop de waarschuwing dat het je $ 250,00 gaat kosten als je het toch doet. Op de andere kant was ruimte om mensen te verklikken die het wel deden (je moest beschrijven hoe de mensen eruit zagen, met hoevel ze waren, wat ze precies waar en hoe laat deden), waarna je het briefje moest inleveren bij de parkranger. Heel, heel streng! Na de picknicklunch deden we twee korte wandelingen en reden we weer terug.

Tegen vijf uur waren we terug in Flagstaff: op naar de Days Inn. Wat bleek? De juffrouw van vanmorgen had niets verteld over onze afspraak aan har collega die nu bij de receptie zat. Er waren nog geen kamers op de begane grond schoon (?????), daar zouden we nog bijna een uur op moeten wachten. En koelkastjes hadden ze sowieso niet. En alhoewel we daar niet naar gevraagd hebben, leek het erop dat er ook geen pool zou zijn, alleen een indoor spa (bubbelput). Gelukkig hadden we nog niet betaald en konden we kostenloos annuleren. Als een haas reden we naar de andere Days Inn. En wat bleek: voor hetzelfde geld hadden we hier twee kamers naast elkaar op de begane grond, met koelkast en magnetron, wifi én het grootste buitenzwembad in de stad. Behalve Alice (die al 30 jaar niet meer gezwommen heeft en derhalve ook geen badpak bezit) dook iedereen daar onmiddelijk in.

's Avonds zijn we in de buurt van de Days Inn naar een restaurant geweest waar we van een mandarijn-chinees buffet hebben genoten. Echt heerlijk! Vooral het toetjesbuffet was heel lekker en heel uitgebreid. Voor de kinderen waren er zelf te tappen softijsjes. En dat alles voor de prijs van slechts 1/3 Amici's in San Franciso (ja, ja, dat trauma raken we niet zo snel kwijt). Bij het toetje werden we aangesproken door een mevrouw die ons Nederlands had horen praten. Het bleek te gaan om ene Truus Collenburg, geboren in Sittard en al 40 jaar wonende in Flagstaf. Truus heeft er samen met haar man een wasseretteketen. Haar moeder woont in Limbricht, haar zus in Sittard, haar nichtje bij Nijmegen en haar zwager is de eigenaar van het in Limburg zo bekende PieWie (ik weet niet zeker of ik dit goed schrijf). Wat een kleine wereld!

Naar Grand Canyon

Vandaag vertrokken we naar wat het hoogtepunt van onze reis zal worden: de Grand Canyon, één van de zeven natuurlijke wereldwonderen. Het is niet zo ver rijden, we hebben onderweg tijd om eventuele zijstapjes te doen. Het eerste zijstapje was een view die door indianen werd gerund. Ze hadden dat best slim bedacht. Eerst moest je al twee dollar betalen om het parkeerterrein op te kunnen rijden en daarna werd je langs een lange rij van kraampjes (vooral sierraden) geleid om vervolgens over grote stenen te moeten klauteren om het uitzicht te kunnen zien. We hadden uitkijk op de Coloradarivier in de spleet van een beetje canyonachtige diepte. Wel leuk, maar we hadden het ook kunnen missen.

Vervolgens reden we door naar 'the real thing', de Grand Canyon. Wij hadden gekozen voor de South Rim, de zuidelijke rand. Tjee, wat een drukte. Bij de eerste parkeerplaats met uitzicht over de Canyon was het stik, stik druk. Gelukkig was het wel lekker fris, we zaten best hoog nu. En ondanks dat het midden op de dag was en het licht zo fel dat je eigenlijk weinig kleur zag, was het wel heel, heel mooi. Ook bij het volgende uitkijkpunt was het hetzelfde liedje, heel, heel druk. Wat wel een beetje verontrustend was, was dat we aan de overkant, op de North Rim dus, grote branden zagen. De lucht was naar het oosten toe helemaal troebel van de rook. Niemand maakte zich er echter druk over of wees erop. Blijkbaar komt dit vaker voor.

We besloten in te checken in het hotel en 's avonds terug te keren naar de Canyon. Ook hier werd het hotel omringd door snackshops, winkeltjes etc., maar ook door héél veel andere hotels. Het is een heel stadje, compleet met vliegveld, in dienst van de Canyon. Na wat gegeten te hebben bij de grote M, liepen we naar het IMAX-theater, om een film over de geschiedenis van de Grand Canyon te zien. Dat was erg spectaculair. In 1815 zijn de eerste blanken met roeibootjes door de Canyon getrokken en dat had men in de film nagespeeld. Wat een woeste rivier kan die Colorado zijn! Er zijn er heel wat in vedronken. Wat ook geweldig was was dat men gefilmd had vanuit een ultralight vliegtuigje. Het was, ook door het enom grote scherm van het IMAX, net alsof je als een vogel door de Grand Canyon vloog. De film was echt de moeite waard, vooral David en Simon vonden 'm fantastisch.

Daarna was het wer terug de Canyon in. Het viel ons al op dat er wel heel veel auto's het park weer ingingen, maar ach, het is er groot. Vervolgens was het plan om vanaf het visitorscentre een shutlle te nemen, over te stappen op een andere shutlle, een wandeling langs de rim te maken en dan op een mooi punt naar de zonsondergang te kijken. Maar we waren helaas niet de enigen met dat idee. De eerste bus raakte naar een paar haltes al stampvol en toen we wilde overstappen op de tweede stond er een enorme mensenmassa (passend in 3 à 4 bussen als ze zouden proppen, dachten wij) op ons te wachten. O, wat was dat verschrikkelijk jammer! Als we nog een paar bussen zouden moeten laten passeren omdat we er niet in konden, dan zouden we waarschijnlijk de zonsondergang missen, dan zouden we net in de bus zitten. We besloten langs de rim terug te lopen naar het visitorscentre, wellicht dat we langs die route ook een mooi plekje zouden vinden.

Dat bleek een goed plan. Ook al was het langs de rim verschrikkelijk druk en werd het steeds drukker namate de zonsondergang naderde (mensen kwamen met grote koelboxen, klaar om er een feestje van te maken), vonden we een prima, toch wel vrij rustig plekje om te kijken. Met op de achtergrond toch weer behoorlijk wat geleuter in het Nederlands keken we hoe langzaam de rotsen van de Canyon prachtig rood werden naarmate de zon verder zakte. Heel bijzonder. 's Middags hadden we al heel wat ravendoor de canyon zien vliegen en een enkele condor, nu waren het vooral zwaluwen en vleermuisjes die de dienst uit maakten.

Toen de zon onder was, was het nog een klein stukje naar de parkeerplaats. We reden terug naar het hotel, kochten bij een supermarkt nog wat magnetrondingetjes voor het avondeten en doken er vroeg in. Brigitte en de kinderen hebben nog naar een aflevering van Law & Order gekeken, wat zich afspeelde in New York. Grappig, daar waren we een kleine drie weken geleden. De tijd lijkt nu overigens supervlug te gaan

Naar Monument Valley

Vanmorgen moesten we onze prachtige condo verlaten, toch wel een beetje jammer. We waren al erg gewend aan de ruimte, vooral aan die in de koelkast. Het duurde dan ook eventjes voordat we alle spullen verzameld hadden en in onze koffers en tassen hadden verdeeld. Erik had gisteren, heel handig, twee spaanse tortilla's gebakken van de overgebleven aardappelen, groenten en eieren. Die zouden voor de lunch dienen.

Vrij snel na ons vertrek uit Moab kwamen we langs en plekje dat Hole in the Rock heette. Er is een natuurlijke, heel ruime grot, waarin mensen een echt huis hebben gemaakt waarin ook gewoond wordt. Naast de drie giftshops die aan het parkeerterrein liggen, kun je er ook rondleidingen door het huis doen. Zonder gids mag je het huis niet in en wij hebben het dan ook niet gedaan. Maar er waren ook andere leuke dingen te zien: een jeep helemaal gemaakt van oud ijzer (vvoral nummerplaten), een stenen fauteuille die heerlijk zit en een houten wegwijzer met daarop hoeveel mijl het is naar allerlei plaatsen in en buiten de verenigde staten. Bernard kocht er nog een leuk T-shirt eneen koelkastmagneet en toen trokken we weer verder.

De plaats waar we zouden logeren heette Kayenta en voordat we daar waren reden we een stukje om om het punt Goose Neck te bekijken. Het waaide hier extreem hard. De gooseneck (ganzennek) was wel leuk om te zien. Het is een riviertje, ik geloof een zijtak van de Colardorivier die door de Grand Canyon loopt, die enorm kronkelt tussen de hoge zijwanden. Er zat een grote Amerikaanse familie lekker aan wat rook als broodjes warm vlees. Wij zijn maar eventjes gebleven, die wind was echt irrirant, vooral voor de lensdragenden onder ons.

Helaas bleek het ook bij Monument Valley, het park in handen van de Navaho indianen, enorm te waaien. De lucht was helemaal rood van het stof. We besloten eerst door te rijden naar Kayenta, om later op de dag, als de wind hopelijk wat zou zijn gaan liggen, terug te rijden naar het park.

Het hotel in Kayenta was best mooi, maar bleek helaas over tamelijk kleine bedden te beschikken. Eigenlijk is Kayenta niet meer dan drie hotels met daartussen de bekende snackketens en een tankstation. De prijzen (dúúr) van de hotels ontlopen elkaar niet veel en als je in de buurt van Monument Valley wil logeren, ben je nu eenmaal op die drie aangewezen. Het zwembad was echter heerlijk, Brigitte, Simon en David doken er na de heerlijke tortilla verorberd te hebben lekker in.

Om een uur of vijf reden we terug naar het park. De wind was wel iets gaan liggen, maar het was nog steeds behoorlijk stoffig. Het mooie van Monument Valley is dat het eigenlijk een tamelijk vlak landschap is, waarin her en der grote, rode, vaak apart gevormde rotsen in oprijzen. De rotsen waren goed te zien, maar het landschap was vrij vaag, door het stof kon je weinig diepte zien. Desalniettemin was het heel bijzonder.

Ook bijzonder is dat de grens tussen de staten Utah en Arizona dwars door Monument Valley loopt en er dus twee verschillende tijdszones zijn (in Utah is het een uur eerder). Overigens bestaat er ook zoiets als Indianentijd: de Navaho trekken zich er niets van aan en rekenen gewoon hun eigen tijd, die van Utah. Überhaupt leven de Navaho behoorlijk geïsoleerd van de Amerikaanse bevolking.

Wat vooral heel bijzonder was, was de manier waatrop we door het park moesten. Ondanks de enorm hoge toegangsprijs (30 dollar), zijn het alleen onverharde wegen in het park. Schudden dat onze bus deed: niet normaal. Hotsend en klotsend maakten we het rondje. Maar de uitzichtspunten maakten het beslist meer dan waard. Naast rotsen waren er ook veel (indianen)honden en -paarden. Wel mager, maar met een heerlijk vrij leven, zo leek het ons. We maakte de zonsondergang mee in het park, reden op de terugweg nog even langs de Burger King voor de favoriete snack van David en Simon (de BK stacker, hopelijk hebben ze die in Nederland ook) en doken onze hotelbedden weer in.

Tweede dag Moab

Delicate Arch

De meest bekende arch (boog) van Arches National Park is wel de Delicate Arch. Men is zo trots op deze arch dat het één van de voornaamste symbolen is van de staat Utah (waar Delicate Arch ook in staat). Die moesten we dus met eigen ogen gaan aanschouwen.

Nu is het zo dat je, om Delicate Arch in volle glorie te zien, een wandeling (omhoog) moet maken van circa 2,5 km zonder enige vorm van beschutting.Ons idee was dan ook om vroeg in de morgen naar Delicate Arch te gaan. Dan schijnt de zon nog niet zo fel en is het waarschijnlijk nog niet zo druk. Zo gezegd, zo gedaan, Erik, Bernard & Alice zijn voor achten op pad gegaan, richting de Delicate Arch. De rest had eens zin om een ochtend lekker uit te slapen. Da's ook wel eens lekker.

De wandeling naar de Delicate arch ging vrij vlot. De laatste 100 meter moest je op een rotspad lopen waarna je ineens, om de hoek, de Delicate Arch zag staan. Het was een mooi gezicht. Gelukkig was het niet zo druk, dus konden we foto's maken zonder mensen erop en uiteraard met alleen onszelf erop. Jammer genoeg was zon verscholen achter wat sluierbewolking maar de foto's zijn desondanks wel mooi geworden. Ik zou zeggen: kijk maar naar de foto's.

De thunderstorm, geschreven door Simon.

In de ochtend hadden ik David en Max heeeeeeeel lang uitgeslapen. Toen ik opstond ging ik naar beneden en zette de tv aan.

Na het ontbijt gingen we in de auto en gingen naar het National park Arches. We gingen naar een enorme stenen brug op de voet.

Toen we er waren ging het onweren. Eerst wind. Toen hele harde wind. Toen regen. En toen bliksem!!!!!

We renden naar de auto en toen we terug reden zagen we naast de weg. Rook rook?! Er was een inslag van de bliksem. Gelukkig was er niks aan de hand.

We gingen terug naar het huis. We aten kippenpoot met aardappel en groenten. En toen ging ik dit verhaal schrijven.

Eerste dag Moab

Na een supernacht in de heerlijke bedden van de condo in Moab, stonden we redelijk vroeg op. Vanwege de warmte was het plan om lekker vroeg het park te bezoeken, 's middags te gaan zwemmen en 's avonds eventueel nog wat highlights te bekijken. We ontbeten met z'n allen aan tafel met lekkere meüsli en broodjes kaas, worst en pindakaas.

Na het ontbijt reden we naar het park dat het verst weg lag. Heel, heel, heel mooi allemaal! Bij de foto's staat wat waar is, te veel en te mooi om op te schrijven. We waren blij dat we vroeg waren vertrokken, in het begin was het nog best fris (en ook een beetje bewolkt), later ging de zon toch weer behoorlijk branden. Helemaal in in ons gezelschap is om op het moment dat er een foto van je wordt gemaakt de lucht in te springen. De één lukte dat wat beter dan de ander, maar de foto's zijn er wel leuk/grappig door. Overigens begint het de Amerikanen nu ook wel op te vallen dat er erg veel Nederlnders in hun land zijn. Bij Dead Horse kregen we voor de zoveelste keer de vraag: 'Where are you from?' Bij het antwoord: 'Holland' merkte het desbetreffende echtpaar op: 'Well, Holland must be empty now'. Juist geconcludeerd volgens ons, ze zijn allemaal hier.

Na de lunch (eieren met spek) hebben de jongens met Erik en Bernard gezwommen en hebben Brigitte en Alice huishoudelijke taken verricht, onder andere de was. Op het eind van de middag zijn we weer in de bus gestapt en hebben we weer wat andere bezichtigingen gedaan. Ook allemaal even prachtig en indrukwekkend. Ook hier geldt: zie foto's! David heeft het allemaal niet meer meegekregen, die viel zodra de bus begon te rijden in slaap. De drukke dagen beginnen nu toch wel een beetje hun tol te eisen.

Toen we terug kwamen was het al een uur of acht. Gelukkig warmde de gasbarbeque heel snel op en zaten we al snel weer aan de hamburgers (alweer??????) en braadworstjes met heerlijke kool-, ceasar- en aardappelsalade. Na nog eventjes nagepraat te hebben en een plan voor morgen te hebben gemaakt was er weer een dag voorbij, zo'n 12.000 km van huis....... Echter niet voor David, die was na zijn verfrissende slaapje in de bus nog klaarwakker.

Naar Moab

Vanmorgen ging de wekker alweer tamelijk vroeg, maar konden we toch lekker rustig doen. Behalve naar Moab rijden, met onderweg een bezoek aan het Goblin Park, stond er eigenlijk niets dringends op het programma. De jongens verheugen zich erg op Moab, de geweldige foto's van de condo op de internetsite die ze in Nederland al hadden gezien staan strak in hun geheugen. Voordat we wegreden vertelde Erik nog even aan de man van het visitorscentre (Ted) hoe de tocht de dag ervoor was verlopen en gingen we op weg.

Na een poosje rijden kwamen we bij de afslag voor het Goblin Park. Het was een beetje onduidelijk hoe ver het zou zijn, maar gelukkig ontdekten we een groepje mannen dat aan de weg aan het werken was. Eén van hen stond met een paal met een stopteken erop langs de weg (mooi werk volgens Max) en vertelde ons, nadat wij gestopt waren en het raampje hadden open gedraaid, dat wij langzaam moesten rijden. Hij had geen idee hoever het nog was naar het park, hij was er nog nooit geweest.

Gelukkig bleek het niet ver. Het Goblin Park was erg bijzonder. Ook weer allemaal pilaren, maar nu vrij kort en dik, met ronde vormen. David wilde eerst de bus niet uit (hij herinnerde zich de barre tocht in Bryce), maar toen hij eenmaal in het park liep had hij lol voor 10.

We vervolgden onze tocht naar Moab. De reis was bijna 250 kilometer, maar doordat we veel snelweg hadden, ging het lekker vlot. We lunchten bij de Burger King (de derde hamburger in drie dagen!) en waren in het begin van de middag in Moab. We hadden echter geen adres van onze condo, hetgeen na een telefoontje naar de eigenaar bleek te kloppen: het park is nog zo nieuw dat er geen navigatiesysteem is dat het kent. We kregen uitleg, het nummer van het huisje en een code om binnen te komen en dat was het dan. Daarna vonden we het park snel.

De condo bleek super. Het is gewoon een groot huis dat in een nieuwbouwwijk in Almere beslist niet zou misstaan. Een grote garage (kunnen twee auto's in) met pingpong- en tafeltennistafel, een grote woonkamer met open keuken (uiteraard van alle gemakken voorzien), wasmachine, droger, twee enorme slaapkamers, een slaapkamer me een bunkbed (vierpersoonsstapelbed), twee badkamers en drie w.c's, een open haard en buiten een grote gasbarbeque en een paar huizen verderop een basketbalveld, een tenisbaan, een zwembad en een speeltuintje. Heel, heel, heel leuk.

Bernard, Brigitte en Erik besloten gelijk die grote koelkast te gaan vullen en togen naar de supermarkt in Moab. Daar hebben ze veel tijd verbracht. In de Amerikaanse supermarkten hebben ze van elk product zo'n 30 merken, maar bijvoorbeeld de door ons gewenste knoflooksaus voor bij de BBQ en een lekker flesje wijn: niet te krijgen. Voor drank moesten we naar een liquorstore.

Nadat Erik weer lekkere spagetti had gekookt en de boel weer was opgeruimd maakten we het niet te laat.

Cathedral Valley & Capitol Reef

De dag zou beginnen met een tocht door Cathedral Valley. Volgens Erik zou dit een van de mooiste en meest ongerepte belevenissen van de vakantie worden. Althans, volgens de literatuur, want in tegenstelling tot de meeste plekken op deze vakantie, was Erik hier nog nooit geweest.

De reden waarom Cathedral Valley nogal ongerept is, ligt in het feit dat er alleen maar 'dirt roads' doorheen lopen die vaak niet bereidbaar genoeg zijn (wegens weggewassen stukken weg). Je moet zeker een 4x4 auto hebben met 'high clearance' (veel ruimte tussen onderkant auto en de weg). Nou dat high clearance dat zat wel goed bij onze bus, echter geen 4x4 en allemaal waarschuwingen binnenin dat de auto makkelijk kantelt (ten opzicht van normale auto's). Verder is het ook policy van de verhuurmaatschappij dat er niet op onverharde wegen met deze huurauto mag worden gereden. Dan maar verstandig zijn en een 4x4 huren. In de wijde omtrek is daar maar één plek waar je deze kunt huren. Wij daarnaarheen en verrassend genoeg konden we tegen een habbekrats een leuk klein 4x4-tje huren. En daar gingen Bernard, Max, Erik en Alice in de 4x4. Brigitte, SImon en David gingen ondertussen Torrey verkennen en naar het zwembad.

Naar een wilde tocht over de slingerende, stijgende, dalende, deels niet aanwezige dirt road, kwamen we bij Cathedral Valley aan. Het uitzicht was indrukwekkend: midden in de vallei stonden verschillende monolieten als kathedralen majestieus in de zon. En dat was nog niet alles: naast de kathedralen, zoals 'the temple of the sun' en 'the temple of the moon', waren er andere mooie fenomenen te zien. Het meest vreemde fenomeen was een rots die bijna geheel uit glas leek te bestaan. Deze stond daar gewoon ineens. Geheel niet passend in de omgeving, alsof deze daar bewust was geplaatst. Verder was de omgeving zou afwisselend qua terrein, dat je wel elke 100 meter wilde uitstappen om weer een foto te maken. Echt indrukwekkend. De literatuur had niet gelogen. Kortom, echt een aanrader.

Wat ook wel apart was, was dat we in een rit van 4 uur (dat duurt het om door de vallei te rijden) we maar 2 auto's zijn tegengekomen. Je kunt wel stellen dat we het rijk voor ons alleen hadden. De laatste verrassing van de tocht was bij de benzinepomp. We waren al een paar weken gewend om met een enorme benzineslurpende bus te rijden en nu hadden we voor maar 10 (tien) euro aan benzine verreden. Conclusie was dan ook, dat we de huur er al uit hadden: als we met onze eigen auto waren gegaan, dan was de huur wel in de benzine gaan zitten (en misschien had de bus de tocht niet overleefd).

Ondertussen hadden Brigitte, David en Simon een heerlijk rustige dag in Torrey gehad. 's Morgens bezochten ze twee giftsshops in het kleine gehuchtje en kochten voor Bernard een lolly met tequilasmak en een echte worm erin. De beide jongens hadden een zakcentje van oma gekregen, waarvoor David een haaientand (een échte) kocht en Simon een sierlijke roofvogel van zilver met edelstenen (ook écht?????). Op de tergweg naar het hotel heeft David nog de pluisjes van een enorme paardenbloem geblazen. Na een gezonde lunch bij de Subways naast het hotel doken ze het zwembad in tot de rest terug zou komen van hun tocht.

Toen het gezelschap weer compleet was reden we het Capitol Reef in. Naast ook weer prachtige bergen waren er hier ook veel hertjes en zagen we een soort marmotachtig dier (een prairiehond?). We sloten de dag af bij Chilzz, waar we de dag ervoor ook hadden gegeten, wederom pizza en burgers. Er was nu een plaatsje buiten en de temperatuur was aangenaam, zelfs een beetje fris. Morgen op naar Moab, daar schijnt het 43 graden te zijn.

Naar Torrey

Vanochtend stonden Max, Erik en Bernard om 5.45 uur op om de zonsopgang in het park te bekijken. Simon, David en Brigitte draaiden zich nog eens lekker om en Alice besloot ook op te staan om heerlijk te genieten van het alleen op de kamer zijn.

Om een uur of acht waren de mannen terug, ontbeten we, laadden we de bus in en reden we naar het park. Opvallend in deze omgeving is dat de mannen er veelal een Chriet Titulaer baard hebben. In ieder geval bij de parkrangers, maar ook bij de medewerkers van de lodges, blijkt dit een populaire dracht van de gezichtsbeharing.

In Bryce Canyon hebben we eerst twee uitzichtpunten bezocht. Het is hier werkelijk heel, heel mooi! Het gebied bestaat uit heel zachte steen dat enorm geërodeerd is. Het landschap staat dus vol met rood-roze-gelige pilaren, moeilijk uit te leggen, maar heel sprookjesachtig (zie foto's). We besloten de auto bij een van de uitkijkpunten te zetten, de bus naar een ander uitzichtpunt te nemen en van daaruit terug te wandelen. Het was een heel spectalulaire tocht. In het begin ging het steil naar beneden via een zizagweg tussen de pilaren door. Vervolgens liepen we over de bodem, waar ook wat iele boompjes stonden en vervolgens ging het weer omhoog. Omdat het toch wel behoorlijk warm geworden was, werd het uiteindelijk een vrij zware tocht. Weer terug bij de auto waren we flink uitgeput, de één wat meer dan de ander. In het winkeltje kochten we koele blikjes drinken en voor iedereen een pizzapunt. We kwamen best snel weer op krachten.

’s Middags reden we via de toeristische route naar Torrey, een stadje nabij het begin van het Capital Reef. Alhoewel TomTom ons bleef manen om om te keren, was deze weg en goede keuze. Het landschap was geweldig afwisselend. Eerst reden we nog tussen de rotspartijen, soms rood, soms zalmkleurig en dan weer crème of grijs om vervolgens ineens door een bos te rijden met alleen berken, of door grasland, of door een naaldbomen bos. Door de vele bochten en hellingen was het wel vermoeiend rijden en op een gegeven moment zijn we ook opgehouden met het maken van foto’s van elk mooi punt. Het zijn er te veel! Heel bijzonder was een punt waar je heel ver kon uitkijken over het land. Bij heldere dagen schijn je wel 100 mijl ver te kunnen zien. Vandaag was het niet superhelder, maar we konden toch superver zien. We hebben niet eens geprobeerd er een foto van te maken, dat lukt toch niet……..

Het plaatje Torrey bleek veel kleiner dan we dachten. Volgens de drie mensen die het visitors centre bemanden is er hélémaal niks. Er is in ieder geval geen jeep te huur voor onze geplande tocht door Cathedral Valley morgen, daarvoor moeten we een uur rijden naar een andere, iets grotere, plaats. Überhaupt staat de tocht op de tocht; zowel de weersvoorspelling voor morgen alsook de conditie van de onverharde paden in het ruige gebied, zijn niet al te best. Met onze bus kunnen we er in iedere geval niet rijden. We kijken het nog even aan…….

’s Avonds hebben we pizza en burgers gegeten bij Chills, zowat de enige snackbar in Torrey. Simon en David hadden een medium pizza (werkelijk een karrenwiel, ze konden er nog niet de helft van op) met daarbij ieder een fles van twee liter frisdrank voor de luttele prijs van $ 10,99 (zo’n 8 euro). We hebben dus de lunch voor drie à vier personen, inclusief drank, meegekregen in een doggybag. Helaas is het wel zo dat David Rootbeer heeft gekozen als drank. Wat een vreselijk smerig spul is dat. De smaak houdt het midden tussen mondwater en ouderwetse fruitkauwgum, echt heel erg vies.

Na het eten doken de jongens nog eevn het zwembad in en was er alweer een dag voorbij in het (te) gekke Amerika.