Vanmorgen waren Erik en Bernard alweer vroeg op: jawel, wederom een zonsopgang. De anderen lagen nog lekker te ronken in hun bedjes. Vandaag zouden we rustig aan doen, het was per slot van rekening ook zondag. Dit hotel bleek een heerlijk ontbijt te hebben: roeiei met spek, kaasomeletjes, lekkere kaneelbroodjes, yoghurtjes, heerlijk! Nadat iedereen fris gedoucht was, stapten we alweer in de bus.

De reistijd naar Flagstaff was echt kort. Onderweg namen we dan ook een omweggetje en reden we naar Williams om een stukje van de Route 66 mee te maken. Vroeger was dit de belangrijkste weg van oost naar west en kwamen er dagelijks heel wat truckers voorbij. Nu is het eigenlijk alleen nog wat toeristische nostalgie, maar wel leuk. Vooral de winkeltjes zijn erg leuk; allemaal spulletjes van James Dean, Marilyn Monroe en Betty Boob. We hebben ons weer niet kunnen beheersen........ David heeft er zelfs rootbeersnoepjes kunnen kopen.

Ondanks de omweg via Williams waren we al om 12.15 uur in Flagstaff. We hadden het Days Inn snel gevonden, maar het bleek de verkeerde te zijn, in Flagstaff zijn er twee. Toen we naar het andere Days Inn reden bleek dat er nog geen kamers schoon waren. We moesten om 15.00 uur terug komen, dan zouden we wel een kamer op de begane grond krijgen.

Wat nu gedaan? Na het copieuze ontbijt was het nog te vroeg voor de lunch. Het idee werd opgevat om eerst in een supermarkt wat spulletjes voor de lunch te kopen en dan naar de Sunset Crater te rijden, een vulkaan die ongeveer 1000 jaar geleden voor het laatst actief was en daar te lunchen. Zo gezegd, zo gedaan. We kochten wat broodjes en drinken bij de Target en reden naar het park waarin de vulkaan lag. Helaas konden we niet in de krater zelf kijken, maar het landschap rond de berg was wel heel bijzonder. We zagen veel brokken gestolde lava en dat wat voor aarde moest doorgaan leek gewoon as. Er groeiden wel allerlei dennen en struikjes, maar gras zag je er helemaal niet. Wat Simon en David erg jammer vonden was dat je absoluut geen steentjes uit het park mag meenemen. Bij het visitorscentre kregen wij een briefje met daarop de waarschuwing dat het je $ 250,00 gaat kosten als je het toch doet. Op de andere kant was ruimte om mensen te verklikken die het wel deden (je moest beschrijven hoe de mensen eruit zagen, met hoevel ze waren, wat ze precies waar en hoe laat deden), waarna je het briefje moest inleveren bij de parkranger. Heel, heel streng! Na de picknicklunch deden we twee korte wandelingen en reden we weer terug.

Tegen vijf uur waren we terug in Flagstaff: op naar de Days Inn. Wat bleek? De juffrouw van vanmorgen had niets verteld over onze afspraak aan har collega die nu bij de receptie zat. Er waren nog geen kamers op de begane grond schoon (?????), daar zouden we nog bijna een uur op moeten wachten. En koelkastjes hadden ze sowieso niet. En alhoewel we daar niet naar gevraagd hebben, leek het erop dat er ook geen pool zou zijn, alleen een indoor spa (bubbelput). Gelukkig hadden we nog niet betaald en konden we kostenloos annuleren. Als een haas reden we naar de andere Days Inn. En wat bleek: voor hetzelfde geld hadden we hier twee kamers naast elkaar op de begane grond, met koelkast en magnetron, wifi én het grootste buitenzwembad in de stad. Behalve Alice (die al 30 jaar niet meer gezwommen heeft en derhalve ook geen badpak bezit) dook iedereen daar onmiddelijk in.

's Avonds zijn we in de buurt van de Days Inn naar een restaurant geweest waar we van een mandarijn-chinees buffet hebben genoten. Echt heerlijk! Vooral het toetjesbuffet was heel lekker en heel uitgebreid. Voor de kinderen waren er zelf te tappen softijsjes. En dat alles voor de prijs van slechts 1/3 Amici's in San Franciso (ja, ja, dat trauma raken we niet zo snel kwijt). Bij het toetje werden we aangesproken door een mevrouw die ons Nederlands had horen praten. Het bleek te gaan om ene Truus Collenburg, geboren in Sittard en al 40 jaar wonende in Flagstaf. Truus heeft er samen met haar man een wasseretteketen. Haar moeder woont in Limbricht, haar zus in Sittard, haar nichtje bij Nijmegen en haar zwager is de eigenaar van het in Limburg zo bekende PieWie (ik weet niet zeker of ik dit goed schrijf). Wat een kleine wereld!