Vanochtend stonden Max, Erik en Bernard om 5.45 uur op om de zonsopgang in het park te bekijken. Simon, David en Brigitte draaiden zich nog eens lekker om en Alice besloot ook op te staan om heerlijk te genieten van het alleen op de kamer zijn.

Om een uur of acht waren de mannen terug, ontbeten we, laadden we de bus in en reden we naar het park. Opvallend in deze omgeving is dat de mannen er veelal een Chriet Titulaer baard hebben. In ieder geval bij de parkrangers, maar ook bij de medewerkers van de lodges, blijkt dit een populaire dracht van de gezichtsbeharing.

In Bryce Canyon hebben we eerst twee uitzichtpunten bezocht. Het is hier werkelijk heel, heel mooi! Het gebied bestaat uit heel zachte steen dat enorm geërodeerd is. Het landschap staat dus vol met rood-roze-gelige pilaren, moeilijk uit te leggen, maar heel sprookjesachtig (zie foto's). We besloten de auto bij een van de uitkijkpunten te zetten, de bus naar een ander uitzichtpunt te nemen en van daaruit terug te wandelen. Het was een heel spectalulaire tocht. In het begin ging het steil naar beneden via een zizagweg tussen de pilaren door. Vervolgens liepen we over de bodem, waar ook wat iele boompjes stonden en vervolgens ging het weer omhoog. Omdat het toch wel behoorlijk warm geworden was, werd het uiteindelijk een vrij zware tocht. Weer terug bij de auto waren we flink uitgeput, de één wat meer dan de ander. In het winkeltje kochten we koele blikjes drinken en voor iedereen een pizzapunt. We kwamen best snel weer op krachten.

’s Middags reden we via de toeristische route naar Torrey, een stadje nabij het begin van het Capital Reef. Alhoewel TomTom ons bleef manen om om te keren, was deze weg en goede keuze. Het landschap was geweldig afwisselend. Eerst reden we nog tussen de rotspartijen, soms rood, soms zalmkleurig en dan weer crème of grijs om vervolgens ineens door een bos te rijden met alleen berken, of door grasland, of door een naaldbomen bos. Door de vele bochten en hellingen was het wel vermoeiend rijden en op een gegeven moment zijn we ook opgehouden met het maken van foto’s van elk mooi punt. Het zijn er te veel! Heel bijzonder was een punt waar je heel ver kon uitkijken over het land. Bij heldere dagen schijn je wel 100 mijl ver te kunnen zien. Vandaag was het niet superhelder, maar we konden toch superver zien. We hebben niet eens geprobeerd er een foto van te maken, dat lukt toch niet……..

Het plaatje Torrey bleek veel kleiner dan we dachten. Volgens de drie mensen die het visitors centre bemanden is er hélémaal niks. Er is in ieder geval geen jeep te huur voor onze geplande tocht door Cathedral Valley morgen, daarvoor moeten we een uur rijden naar een andere, iets grotere, plaats. Überhaupt staat de tocht op de tocht; zowel de weersvoorspelling voor morgen alsook de conditie van de onverharde paden in het ruige gebied, zijn niet al te best. Met onze bus kunnen we er in iedere geval niet rijden. We kijken het nog even aan…….

’s Avonds hebben we pizza en burgers gegeten bij Chills, zowat de enige snackbar in Torrey. Simon en David hadden een medium pizza (werkelijk een karrenwiel, ze konden er nog niet de helft van op) met daarbij ieder een fles van twee liter frisdrank voor de luttele prijs van $ 10,99 (zo’n 8 euro). We hebben dus de lunch voor drie à vier personen, inclusief drank, meegekregen in een doggybag. Helaas is het wel zo dat David Rootbeer heeft gekozen als drank. Wat een vreselijk smerig spul is dat. De smaak houdt het midden tussen mondwater en ouderwetse fruitkauwgum, echt heel erg vies.

Na het eten doken de jongens nog eevn het zwembad in en was er alweer een dag voorbij in het (te) gekke Amerika.