Vanmorgen moesten we onze prachtige condo verlaten, toch wel een beetje jammer. We waren al erg gewend aan de ruimte, vooral aan die in de koelkast. Het duurde dan ook eventjes voordat we alle spullen verzameld hadden en in onze koffers en tassen hadden verdeeld. Erik had gisteren, heel handig, twee spaanse tortilla's gebakken van de overgebleven aardappelen, groenten en eieren. Die zouden voor de lunch dienen.

Vrij snel na ons vertrek uit Moab kwamen we langs en plekje dat Hole in the Rock heette. Er is een natuurlijke, heel ruime grot, waarin mensen een echt huis hebben gemaakt waarin ook gewoond wordt. Naast de drie giftshops die aan het parkeerterrein liggen, kun je er ook rondleidingen door het huis doen. Zonder gids mag je het huis niet in en wij hebben het dan ook niet gedaan. Maar er waren ook andere leuke dingen te zien: een jeep helemaal gemaakt van oud ijzer (vvoral nummerplaten), een stenen fauteuille die heerlijk zit en een houten wegwijzer met daarop hoeveel mijl het is naar allerlei plaatsen in en buiten de verenigde staten. Bernard kocht er nog een leuk T-shirt eneen koelkastmagneet en toen trokken we weer verder.

De plaats waar we zouden logeren heette Kayenta en voordat we daar waren reden we een stukje om om het punt Goose Neck te bekijken. Het waaide hier extreem hard. De gooseneck (ganzennek) was wel leuk om te zien. Het is een riviertje, ik geloof een zijtak van de Colardorivier die door de Grand Canyon loopt, die enorm kronkelt tussen de hoge zijwanden. Er zat een grote Amerikaanse familie lekker aan wat rook als broodjes warm vlees. Wij zijn maar eventjes gebleven, die wind was echt irrirant, vooral voor de lensdragenden onder ons.

Helaas bleek het ook bij Monument Valley, het park in handen van de Navaho indianen, enorm te waaien. De lucht was helemaal rood van het stof. We besloten eerst door te rijden naar Kayenta, om later op de dag, als de wind hopelijk wat zou zijn gaan liggen, terug te rijden naar het park.

Het hotel in Kayenta was best mooi, maar bleek helaas over tamelijk kleine bedden te beschikken. Eigenlijk is Kayenta niet meer dan drie hotels met daartussen de bekende snackketens en een tankstation. De prijzen (dúúr) van de hotels ontlopen elkaar niet veel en als je in de buurt van Monument Valley wil logeren, ben je nu eenmaal op die drie aangewezen. Het zwembad was echter heerlijk, Brigitte, Simon en David doken er na de heerlijke tortilla verorberd te hebben lekker in.

Om een uur of vijf reden we terug naar het park. De wind was wel iets gaan liggen, maar het was nog steeds behoorlijk stoffig. Het mooie van Monument Valley is dat het eigenlijk een tamelijk vlak landschap is, waarin her en der grote, rode, vaak apart gevormde rotsen in oprijzen. De rotsen waren goed te zien, maar het landschap was vrij vaag, door het stof kon je weinig diepte zien. Desalniettemin was het heel bijzonder.

Ook bijzonder is dat de grens tussen de staten Utah en Arizona dwars door Monument Valley loopt en er dus twee verschillende tijdszones zijn (in Utah is het een uur eerder). Overigens bestaat er ook zoiets als Indianentijd: de Navaho trekken zich er niets van aan en rekenen gewoon hun eigen tijd, die van Utah. Überhaupt leven de Navaho behoorlijk geïsoleerd van de Amerikaanse bevolking.

Wat vooral heel bijzonder was, was de manier waatrop we door het park moesten. Ondanks de enorm hoge toegangsprijs (30 dollar), zijn het alleen onverharde wegen in het park. Schudden dat onze bus deed: niet normaal. Hotsend en klotsend maakten we het rondje. Maar de uitzichtspunten maakten het beslist meer dan waard. Naast rotsen waren er ook veel (indianen)honden en -paarden. Wel mager, maar met een heerlijk vrij leven, zo leek het ons. We maakte de zonsondergang mee in het park, reden op de terugweg nog even langs de Burger King voor de favoriete snack van David en Simon (de BK stacker, hopelijk hebben ze die in Nederland ook) en doken onze hotelbedden weer in.