Vandaag vertrokken we naar wat het hoogtepunt van onze reis zal worden: de Grand Canyon, één van de zeven natuurlijke wereldwonderen. Het is niet zo ver rijden, we hebben onderweg tijd om eventuele zijstapjes te doen. Het eerste zijstapje was een view die door indianen werd gerund. Ze hadden dat best slim bedacht. Eerst moest je al twee dollar betalen om het parkeerterrein op te kunnen rijden en daarna werd je langs een lange rij van kraampjes (vooral sierraden) geleid om vervolgens over grote stenen te moeten klauteren om het uitzicht te kunnen zien. We hadden uitkijk op de Coloradarivier in de spleet van een beetje canyonachtige diepte. Wel leuk, maar we hadden het ook kunnen missen.

Vervolgens reden we door naar 'the real thing', de Grand Canyon. Wij hadden gekozen voor de South Rim, de zuidelijke rand. Tjee, wat een drukte. Bij de eerste parkeerplaats met uitzicht over de Canyon was het stik, stik druk. Gelukkig was het wel lekker fris, we zaten best hoog nu. En ondanks dat het midden op de dag was en het licht zo fel dat je eigenlijk weinig kleur zag, was het wel heel, heel mooi. Ook bij het volgende uitkijkpunt was het hetzelfde liedje, heel, heel druk. Wat wel een beetje verontrustend was, was dat we aan de overkant, op de North Rim dus, grote branden zagen. De lucht was naar het oosten toe helemaal troebel van de rook. Niemand maakte zich er echter druk over of wees erop. Blijkbaar komt dit vaker voor.

We besloten in te checken in het hotel en 's avonds terug te keren naar de Canyon. Ook hier werd het hotel omringd door snackshops, winkeltjes etc., maar ook door héél veel andere hotels. Het is een heel stadje, compleet met vliegveld, in dienst van de Canyon. Na wat gegeten te hebben bij de grote M, liepen we naar het IMAX-theater, om een film over de geschiedenis van de Grand Canyon te zien. Dat was erg spectaculair. In 1815 zijn de eerste blanken met roeibootjes door de Canyon getrokken en dat had men in de film nagespeeld. Wat een woeste rivier kan die Colorado zijn! Er zijn er heel wat in vedronken. Wat ook geweldig was was dat men gefilmd had vanuit een ultralight vliegtuigje. Het was, ook door het enom grote scherm van het IMAX, net alsof je als een vogel door de Grand Canyon vloog. De film was echt de moeite waard, vooral David en Simon vonden 'm fantastisch.

Daarna was het wer terug de Canyon in. Het viel ons al op dat er wel heel veel auto's het park weer ingingen, maar ach, het is er groot. Vervolgens was het plan om vanaf het visitorscentre een shutlle te nemen, over te stappen op een andere shutlle, een wandeling langs de rim te maken en dan op een mooi punt naar de zonsondergang te kijken. Maar we waren helaas niet de enigen met dat idee. De eerste bus raakte naar een paar haltes al stampvol en toen we wilde overstappen op de tweede stond er een enorme mensenmassa (passend in 3 à 4 bussen als ze zouden proppen, dachten wij) op ons te wachten. O, wat was dat verschrikkelijk jammer! Als we nog een paar bussen zouden moeten laten passeren omdat we er niet in konden, dan zouden we waarschijnlijk de zonsondergang missen, dan zouden we net in de bus zitten. We besloten langs de rim terug te lopen naar het visitorscentre, wellicht dat we langs die route ook een mooi plekje zouden vinden.

Dat bleek een goed plan. Ook al was het langs de rim verschrikkelijk druk en werd het steeds drukker namate de zonsondergang naderde (mensen kwamen met grote koelboxen, klaar om er een feestje van te maken), vonden we een prima, toch wel vrij rustig plekje om te kijken. Met op de achtergrond toch weer behoorlijk wat geleuter in het Nederlands keken we hoe langzaam de rotsen van de Canyon prachtig rood werden naarmate de zon verder zakte. Heel bijzonder. 's Middags hadden we al heel wat ravendoor de canyon zien vliegen en een enkele condor, nu waren het vooral zwaluwen en vleermuisjes die de dienst uit maakten.

Toen de zon onder was, was het nog een klein stukje naar de parkeerplaats. We reden terug naar het hotel, kochten bij een supermarkt nog wat magnetrondingetjes voor het avondeten en doken er vroeg in. Brigitte en de kinderen hebben nog naar een aflevering van Law & Order gekeken, wat zich afspeelde in New York. Grappig, daar waren we een kleine drie weken geleden. De tijd lijkt nu overigens supervlug te gaan