Deze ochtend was iedereen tamelijk uitgeslapen nadat we de dag ervoor allemaal al vroeg onder de wol lagen. En ook hier hadden we voordeel van het tijdsverschil van 3 uur met de Oostkust; het voelde later dan het was. Dat kwam goed uit, want we moesten om 9.30 uur inschepen, nu voor Alcatrez. Het gisten bij de Saveway ingekochte ontbijt van boterhammen met kaas en voor de jongens ontbijtgranen smaakte heerlijk na drie dagen ontbijten bij McDonalds.

Wat een beetje jammer was, was dat het weer gedurende de nacht niet echt was opgeknapt. Het was fris en bewolkt. Van de stevige wandeling naar pier 35 werden we gelukkig al een beetje warm. Bovendien gaan de straten soms tamelijk steil omhoog en omlaag, waardoor de beenspieren goed aan het werk moesten. In één van de straten vlak bij ons hotel ontdekten we een Doggie Day Care waar zo te zien ook een aantal Sanfranciscaanse honden een leuke dag zouden hebben.

De tocht was wat langer dan verwacht waardoor we slechts een paar minuten voor vertrek bij de boot aankwamen. We konden direct doorlopen, waardoor we ‘helaas’ niet konden poseren voor een groot billboard met daarop een foto van Alcatrez stralend in de zon. We moesten er om grinniken. Zo doen de Amerikanen dat als de echte achtergrond mistig is, neem je een nepperd.

Het tochtje naar het eiland duurde een kleine twintig minuten. We waren de eerste groep, waardoor het in het cellenblok nog redelijk rustig was. Met allemaal de koptelefoontjes op voor een audiotour in het Nederlands leerden we van alles over de geschiedenis van deze beroemde gevangenis. De cellen waren erg klein, 1.5 bij 2,5 meter en naar de wc moesten de gevangenen gewoon op de pot op hun kamer. Drie keer per dag werd er gegeten in een grote eetzaal, wat heel gevaarlijk was omdat de gevangenen dan allemaal een vork, mes en lepel kregen. De keuken was dan ook van tralies voorzien en aan de muur waren de silhouetten geschilderd van de keukenmessen, zodat direct te zien was dat er één ontbrak. Dat baatte niet altijd, het kwam wel eens voor dat een bewaker een mes in zijn rug kreeg. We zagen foto’s van beroemde gevangenen als Al Capone en the Birdman, luisterden naar het relaas over de gevangenenopstand en hoorden over een drietal dat met lepels via het ontluchtingssysteem ontsnapten. Er is nooit meer iets van ze vernomen, waarschijnlijk zijn ze verdronken door de combinatie van het ijskoude water en de stroming in de baai.

Na terugkomst op het vaste land vervolgden we onze weg richting de beroemde Pier 39. Simon en David gingen er helemaal uit hun dak: het stikte er van de souvenirwinkeltjes. Afgesproken werd dat we ze allemaal zouden bezichtigen en dan aan het eind zouden beslissen wat we zouden kopen. Het werd een mini viewer fototoestelletje met 12 plaatjes van San Francisco voor David en de Golden Gate Bridge als potloodslijper voor Simon. Daarvoor hadden we, aan het eind van de pier, nog enorm genoten van een grote kudde zeeleeuwen die daar op drijvende houten vlonders lekker lagen te slapen of wat met elkaar aan het stoeien waren. Een prachtig gezicht, maar stinken deed het wel.

Vervolgens zouden Bernard, Max en Erik de auto ophalen en zouden Alice, Brigitte, Simon en David alvast een eindje in de richting van het hotel lopen. Door miscommunicatie echter duurde het een hele poos voordat beide partijen elkaar weer gevonden hadden en was het al bijna 15.00 uur voordat we terug op onze kamers konden lunchen.

Na een uurtje rust stapten we weer in onze enorme auto en reden naar de Painted Ladies, een straatje met prachtige Victoriaanse huizen, bekend van de tv-serie Full House. Na even de benen te hebben gestrekt en de spelende honden te hebben bekeken in het park ernaast, reden we verder richting China Town. Dat was niet zo simpel. Doordat, net als in New York, vrijwel alle straten éénrichtingsstraten zijn en we vaak niet links of rechts mochten afslaan, moesten we soms grote lussen maken om op de plaats van bestemming te komen. Maar het lukte toch en toen we uiteindelijk onder de mooie bogen door de wijk inreden, was het net alsof we in een ander land terecht waren gekomen. De straten waren mooi versierd met lampionnen, uithangboren met Chinese tekens en heel veel winkeltjes met allemaal Chinese prullaria. De tweede keer die dag gingen Simon en David helemaal uit hun dak. David kocht een munt met allemaal Chinese tekens, Simon een flesje met daarin 24-karaats bladgoud. De zorg die bij hem ontstond of we daarmee op de terugreis wel door de douane zouden komen kon gelukkig door zijn moeder worden weggenomen. En David had een goede suggestie voor de volgende zomervakantie: China.

We besloten Chinees eten mee te nemen naar het motel, dat verrassend lekker bleek te smaken met een flesje Amerikaans bier. Vervolgens tolde iedereen het bed in na weer een boeiende dag ver van huis.