Vanochtend deden we een beetje rustig aan bij het uitchecken. We hadden een reisdag voor de boeg. In kilometers is het niet zo heel erg ver van El Portal naar Bishop, maar het is wel zo’n vier uur rijden, vanwege de bochtige wegen dwars door Yosemite. Gelukkig zouden we onderweg allerlei mooie uitzichten en prachtige landschappen zien. Eigenlijk valt er over de tocht weinig te schrijven; de foto’s spreken voor zich. We zijn in totaal wel zo’n vijftien keer gestopt om van het mooie landschap te genieten of lekker bij een meertje te zitten. Het mooiste uitzicht, weer op Half Dome, maar nu van de andere kant, was bij Olmsted Point. Olmsted is de ‘landscape architect’ die ook het Central Park in New York heeft ontworpen.

Geluncht hebben we bij het Mono Lake, het meest bijzondere meer dat we tot nu toe hebben gezien. Het water in het meer is tamelijk zout, waardoor het een bijzondere flora en fauna heeft. Heel bijzonder zijn de broze rotsen die boven het water uitsteken. Vroeger lagen ze onder de wateroppervlakte, maar het waterpeil is sinds de helft van de vorige eeuw sterk gedaald omdat de stad Los Angeles het water uit de rivieren die het Mono Lake voeden gebruikte voor drinkwater. Nu ze daarmee hebben moeten stoppen daalt het peil niet meer, maar wordt het meer wel nog steeds zouter.

Toen we uit de auto stapten bleek het er bloedheet. Het is erg jammer dat we geen temperatuurmeter in de auto hebben, maar volgens David was dit het heetste dat hij ooit had meegemaakt. We besloten eerst een broodje te eten bij de picknickgelegenheid op de parkeerplaats en dan rustig de mijl naar het meer zelf te lopen. Er stond wel een briesje, maar we zweetten flink. Iedereen smeerde zich in met een hoge factor, maar na het uurtje aan het meer waren we toch allemaal wat gekleurd. De zon is hier heel sterk. Rond het meer krioelt het van de kleine zwarte vliegjes. David en Simon vonden het erg leuk om die op te jagen. Maar verder ook hier: over het Mono Lake valt niet veel te vertellen, zie de foto’s.

Na de lunchstop was het nog ruim 90 km naar Bishop. Het ging wel lekker snel, het was een heerlijke vierbaans snelweg. Iedereen, behalve Erik de bestuurder, zat een beetje te doezelen in de auto. Aangekomen bij het Days Inn hadden we een beetje een deja-vue gevoel. Wat lijken die lodges toch allemaal op elkaar! Omdat we in het vorige motel geen internet hadden, logden we hier snel in om te kijken of Wilfred en Sajida al en reactie hadden gegeven op ons reislog. Helaas.

De jongens gingen lekker een poosje tv kijken (Spongebob) en speelden een spelletje (reis)monopolie en Bernard, Erik en Alice togen naar de supermarkt. Morgen, in Furnace Creek in Death Valley, het op één na heetste plekje op aarde, schijnt er niets te zijn, aldus Alice. We moeten in ieder geval veel water meenemen........