Vanochtend begonnen we, na een zéér karig ontbijt (alleen koffie, melk, rice crispies en voorverpakte muffins) met een bezoekje aan bakkerij Erick Schat, vlak bij ons hotel. Erick Schat is een Nederlandse bakker die in Bishop een bakkerzaak is begonnen. In de winkel rook het heerlijk en zagen we allerlei broden. Echter, een bruine knip gesneden of een donker Allison of een boerentarwe vonden we niet. Wel een grote trommel met kleine spritsen. Die hebben we (samen met wat kaas-hete-peper-broodjes) tot grote vreugde van Simon, gekocht. Simon is dol op sprits en deze smaken precies zo als van de Utrechtse bakker Boonzaaijer. Vervolgens reden we, via de Alabama Hills, linea recta naar Furnace Creek. De Alabama Hills zijn een ruig landschap niet ver buiten Bishop en zijn de plaats waar veel beroemde films zijn opgenomen, zoals bijvoorbeeld How the West was won.

Het landschap waarin we reden werd steeds droger en ruiger. Tussen San Francisco en Death Valley liggen maar liefst vier begketens die je over moet om er te komen, dus de regen uit het westen bereikt de Valley bijna nooit. Bovendien ligt de bodem van Death Valley 80 meter onder zeeniveau, waardoor de wind er als het waren overheen blaast. Tel daar nog eens bij op dat de bodem grotendeels bestaat uit een zoutvlakte (heel vroeger was het een meer dat nu totaal is ingedroogd) waarvan het wit de zonnenstralen weerkaatst, dan snap je de namen Furnace en Stovepipe. De hoogst gemeten temperatuur in Death Valley ooit gemeten is 56 graden Celcius in de schaduw. Gelukkig was het toen wij er waren slechts een kleine 50 graden Celcius (122 Fahrenheit). Bernard en Erik zijn onderweg een heel aantal keren uitgestapt om foto's te maken. Bij de zandduinen, bekend uit de Star Warsfilm deel 4 (a new hope) wilde David ook graag mee en op de foto. Dat was héél zwaar. Bernard heeft hem het laatste stukje op de schouders moeten dragen en totaal verhit klom hij weer terug in de bus. Wat waren we blij met de airco (zonder is overigens ook niet te doen, je wordt compleet geroosterd).

Ons hotel lag bij een échte oase in de woestijn, compleet met palmbomen. Na het uitladen van de koffers en het sjouwen naar (alwéér) de tweede verdieping, moesten we echt eerst even afkoelen en uitrusten. Vervolgens gingen Erik, Alice, Max en Bernard op pad en besloten David en Simon een Tom & Jerry filmpje te kijken op de laptop (terwijl Brigitte een dutje deed) en daarna het zwembad in te duiken. Het water uit het zwembad komt uit de bron van de oase en is dus heel lauw, warm zelfs, maar wel lekker om in te zwemmen. Het was een vreemde gewaarwording als je uit het zwembad kwam dat je het in eerste instante koud had. Koud op het heetste plekje op aarde! That's weird. Maar dat het duurde niet lang. Het werd weer heet en het bleef heet, heet, heet. Alles wat van metaal was, de klink van het poortje naar het zwembad, de railing van het zwembadtrapje en zelfs het metalen omhulsel van het fototoestel waren gewoon te heet om vast te pakken. Bernard vertelde dat hij het stuur van onze bus eerst had moeten koelen met water voordat hij het vast kon pakken om weg te kunnen rijden.

De tocht van Bernard, Alice, Erik en Max leidde naar de heetste en laagsgelegen plekjes in de buurt. Eerst gingen we naar Badwater, het laagstgelegen punt in Death Valley. Dit punt ligt zo'n 80 meter onder de zeespiegel. Naast het vele zout is hier ook wat (grond)water aan de oppervlakte te vinden. We hebben nog een poging gewaagd om een stukje op de zoutvlakt te lopen, maar naar een paar honderd meter was het niet meer uit te houden en zijn we maar snel omgedraaid. Vervolgens gingen we door naar, ondernemend als we zijn, naar de 'Devils Golf Course'. Dit is een plek midden op het zoutmeer dat je met de auto kon bereiken. Dat de weg er naar toe niet echt goed te noemen was, namen we (behalve Alice) voor lief. Schuddend en hotsend legden we de 1,5 mile in slakkentempo af. Eenmaal aangekomen snel naar buiten (heet, heet, heet), de omgeving bewonderen en fotograferen en weer snel weg, Op de terugweg begrepen we ineens waarom wij de enige bezoekers van dit fenomeen waren. Als laatste hebben we de Artist Palette Drive gedaan: een mooie tocht door de bergen waar deze uit een verscheidenheid van kleuren en vormen bestond. Geweldig gewoon. Daarna was het ook wel genoeg geweest en zijn we terug gegaan naar Furnace Creek.

Bij terugkomst in het hotel maakte Erik een heerlijke salade en aten we een snel broodje, om vervolgens weer in de bus te springen om de zon onder te zien gaat in de woestijn. Helaas waren we net te laat, de zon zat al achter de bergen. Het was nog steeds wel een mooi gezicht, maar het prachtige rood oplichten hebben we niet gezien. Erik besloot om morgenochtend om 4 uur op te staan om in ieder geval de zonsopgang wel te kunnen fotograferen.

Terug in het hotel keken we een rond in het souvenirwinkeltje, kochten een paar T-shirts en koelkastmagneetjes en sloten de avond af met wederom een lauwe duik in het zwembad en lui liggen in de aircogekoelde kamers.