Om 8 uur vertrekken Erik en Alice, die door Wilfred en Sajida worden gebracht. De Utrechters gaan met de trein. We ontmoeten elkaar om 9.15 op Schiphol. Alice heeft maar drie uur geslapen. De rest is goed uitgerust. Alleen David is ook wat moe. Hij heeft een pilletje tegen reisziekte gehad, Wilfred en Sajida begeleid ons tot de check-in en zwaaien ons uit. We hebben zelf de boarding passen al geprint, waardoor we na een kwartier al ingecheckt zijn. Gauw langs de douane en wat drinken. Bij McDonalds staat zo’n lange rij dat we die maar overslaan. We gaan bij Pier 1 wat drinken tot we om 11.00 uur naar de gate moeten voor de veiligheidscontrole, De jongens moeten hun riemen afdoen en de rugzakken op de band leggen. In het vliegtuig gaat iedereen op de plaats zitten die op zijn boarding pas staat. Alice zit aan het raam, maar straks als de Amerikaanse kust in zicht komt, mogen de jongens daar zitten. We krijgen al snel iets te drinken aangeboden en bijna onmiddellijk daarna de lunch. Dan volgt een lange tijd met niets. De enige afwisseling is wat turbulentie. De jongens doen vier op een rij en zijn tamelijk rustig. Dat kun je van sommige andere kinderen niet zeggen. Er zitten opmerkelijk veel (huilende) kinderen in het vliegtuig. Gelukkig worden ze later moe en dus rustig. Na het opnieuw invullen van de ESTA-papieren en de invoerpapieren starten Alice en Max het netbook. Dat mag als je maar geen verbinding maakt met Internet.

Achteneenhalf uur vliegen is natuurlijk best lang. David verveelt zich na een poosje zo erg dat zijn ogen bijna uit zijn hoofd rollen, maar toch blijft hij heel rustig. Hij heeft zich de hele vlucht keurig gedragen. Vlak voor de landing krijgen we nog een snack en dan landen we op Amerikaanse bodem. We zijn in Washington. Het doorchecken verloopt vlot. Onze koffers staan al klaar. We moeten allemaal alle vijf de vingers van beide handen laten fotograferen en een irischeck laten doen. Alleen de jeugd komt er gemakkelijk van af, We nemen een snack bij Wendy’s en gaan daarna naar een winkeltje, want Simon wil dolgraag een Capitooltje. Dat krijgt hij dan ook. David is dolblij met een dollarbiljet met Obama erop. Gewapend met deze schatten gaan we naar de gate en komen in een heel klein vliegtuigje terecht. Er is een mannelijke purser aanwezig die veel lijkt op een stand up comedian. Hij blijft aan het praten, maar hij is moeilijk te verstaan. Het gangpad is zo smal dat je denkt dat daar geen karretje door kan rijden, Dat blijkt echter toch te gaan en op de helft van de vlucht krijgen we een drankje aangeboden, Als de purser het einde van het vliegtuig heeft bereikt, landen we al weer bijna. Het was een leuke korte vlucht met goed zicht op de grond omdat we niet zo hoog vlogen. In New York kwam de chauffeur van de Supershuttle ons na een kwartiertje ophalen en gingen we op weg naar Times Square, naar ons hotel. Volgens Bernard is het een wonder dat we daar heelhuids aangekomen zijn.

In het hotel zegt de receptionisten dat we niet als twee kamers bij elkaar, maar afzonderlijk geboekt zijn. Max, Erik en Alice zaten op de tweeenveertigste verdieping en Bernard, Brigitte, Simon en David op de zesentwintigste verdieping. Daar valt niks aan te doen. Voor de rest is het een prima hotel en schitterend gelegen, We zitten echt in het brandpunt van New York. Voor negen uur gaan we al slapen.