Vanochtend zaten we inderdaad al om 7 uur aan de ontbijtwafels. We lagen er gisteren vroeg in om vanmorgen vroeg naar het Zion Park te gaan. Erik wilde graag met Bernard een wandeling maken die de Angels Landing wordt genoemd, een best pittige trip over een vrij smalle kam in het park. De rest besloot zich daar niet aan te wagen en zou een andere wandeling, de Narrows, doen.

In het park was het allemaal supergoed geregeld. Je moet in het begin parkeren en dan een bus nemen die op verschillende plekken stopt. Onderweg wordt duidelijk uitgelegd waar je moet stoppen voor welke wandelingen, hoe lang ze zijn en hoe zwaar ze zijn. Nu kwamen we er wel achter dat de Amerikanen érg de neiging hebben om de zwaarte van de trails te overdrijven. De Angels Landing was wel pittig, maar beslist niet alleen voor ervaren hikers.

De Narrows wandeling was érg leuk. Je loopt langs een riviertje dat in een steeds nauwer wordende spleet tussen twee bergen loopt. Ook hier weer heel veel eekhoorntjes en extreem veel Nederlanders. Het was erg fijn dat we zo vroeg waren; het was nog lekker fris en tussen de bergen liepen we veelal in de schaduw. Wat wel een beetje jammer was, was dat we geen oude schoenen bij ons hadden. Op een gegeven moment moet je namelijk door het water van het, overigens heel ondiepe, riviertje verder de spleet in en dat hebben we dus niet gedaan. Op blote voeten leek ons gezien de rotsen toch niet zo'n goed plan.

Vervolgens stapten we in de bus richting Bryce Canyon, zo'n 200 km rijden. Het landschap is enorm verlaten. Af en toe rij je door een groepje stacaravans dat dan moet doorgaan voor een dorp, maar verder is het er leeg, leeg, leeg. We hebben een stukje om gereden om een late lunch te nemen in een piepklein plaatsje war het tankstation gekoppeld was aan een winkel en een Arby's. Een Arby's is een soort van alternatieve McDonalds, alleen hebben ze in plaats van burgers broodjes met roast beef, roast chicken en roast turkey, allemaal al dan niet met cheese en/of bacon. Was best goed te eten.

Ons hotel bij Bryce Canyon lag in een plaatsje zonder naam. Het bestond alleen uit lodges, een RV park en de bijbehorende winkeltjes en restaurant. Na de spullen te hebben uitgeladen en een kop koffie te hebben gedronken, besloten Alice en Erik naar het park te gaan om daar een korte wandeling te maken en de sunset te zien. De Utrechtse Titulaeren besloten naar de rodeoshow aan de overkant van de straat te gaan.

Ook de rodeoshow was geweldig. We zaten op een houten tribune met zicht op de mountains van Utah in de verte, het geluid van zoetige countrymuziek (en gebabbel van onze buren in het Nederlands en Frans) in onze oren en de geur van de paarden, koeien en schapen in onze neus. De show startte met vlagvertoon en het spelen van het Amerikaanse volklied, waarvoor iedereen moest gaan staan. Als appetizer werden er eerst wat ongetemde paarden getoond met op hun rug een meestal jonge cowboy's, die er doorgaans al snel werd afgegooid. Vervolgens begonnen de jonge kinderen (de jongste was een meisje van ongeveer vier jaar oud dat op een enorm groot paard reed, haar stijgbeugels lagen zo ongeveer op de rand van haar zadel) met proberen zo lang mogelijk te blijven zitten op de ruggen van jonge koeien en schapen. Ze hadden allemaal een helm op, een volwassene rende met ze me en meestal gleden ze er na een paar seconden al van af. De presentator vertelde hoe de kinderen heetten en van wie ze familie waren. De meeste bleken het nageslacht te zijn van beroemde rodeosterren! Daarna reden, vooral meisje, parcourtjes met de paarden en daarna was het echte cowboywerk aan de beurt. De mannen bestegen stieren die soms in hun box al enorm stonden te bokken. Het ging er ruig aan toe. Vooral leuk was hoe triomfantelijk de stieren wegrenden nadat ze hun belagers van de rug af hadden geworpen. Sommigen hadden het trouwens niet direct in de gaten dat hun rug weer leeg was, die bokten gewoon nog een poosje door.Het slot was lassowerpen vanaf de rug van een paard naar jonge koeien. Gelukkig voor de koetjes bleek dat heel moeilijk; er werden er maar een paar gevangen (en overigens ook bijna meteen weer bevrijd).

Na de show zagen we de onze bus met Erik en Alice erin al van verre aankomen, omdat Erik een fel geel shirt (een Barcelona uitshirt van een paar jaar geleden) droeg. Hij vertelde dat hij onderweg vanmorgen van een Amerikaanse jongen daar complimenten over had gehad. Ook Bernard vindt dit shirt práchtig, de anderen krijgen er een beetje pijn van aan hun ogen :-). Wellicht dat hier kleurenblindheid (zowel Bur als Eer) een rol speelt???? We gingen nog eventjes naar de shop voor wat magnetronburrito's en wat aardappelsalade voor het avondeten en doken daarna weer vroeg onze bedjes in. Er waren mensen bij die óók de sunrise wilden zien......