Laatste dag in San Francisco

Tweede dag San Francisco Gemaakt door: David

Ik (David) en Simon zaten achter de DS en een tijdje later kwam Max aankloppen om te ontbijten, maar het was pas half negen! (dat is best vroeg voor in de vakantie).

Maar wat onhandig was van Max dat hij al zijn tanden had gepoetst en toen hij weg was kwam hij steeds meer dingen halen voor Oma Alice. Toen we naar de auto gingen reden we naar Lombardstreet en daar was eerst gewoon een rechte straat en daardoor gebeurde veel ongelukken omdat het stijl naar beneden ging. Dus daarom hebben ze er een heel mooi zigzagstraatje van gemaakt zodat langzamer gingen en minder ongelukken maakten.

Toen gingen we naar de Golden Gate Bridge. We reden langs de kust eronder en toen zagen we een visser die een hele grote vis van ongeveer 60 cm had gevangen (als bewijs hebben we er ook nog foto’s van gemaakt). We zagen ook surfers maar ze hadden wel een pak aan want het water was heel erg koud. Daarom werd op Alcatraz een gevangenis gebouwd want je moest 2,5 km zwemmen in dat koude water en de kans dat je dat overleefde zeer klein.Tussen de surfers zwommen ook zeeleeuwen. Dat was erg leuk.

Toen reden we weer naar boven naar een parkeerplaats dicht in de buurt van de Golden Gate Bridge en toen liepen we tot de eerste peiler en weer terug omdat we maar voor een uur geld in de parkeerautomaat hadden gestopt.

Nadat we op de kamer gelucht hadden, gingen we naar Twin Peaks. Dat zijn twee hoge heuvels en als je daar bovenop staat heb je uitzicht over heel San Francisco. Ik (David) en Simon mochten bij een verrekijker kijken maar daarvoor moest je ook betalen en toen we betaald hadden kon Simon gewoon alles zien. Maar David kon niks zien behalve de lucht om dat hij te klein was en aan de lucht heb je niks.

Daarna gingen we naar 356 steps (traptreden) genaamd de Filbert Steps. Je loopt dan tussen de woonhuizen omhoog naar de coit tower en ziet onderweg allemaal mooie tuinen met allemaal mooie exotische planten. Daarna besloten we naar huis te gaan en het daar rustig aan te doen. In de avond heeft Erik voor ons gekookt. Ondanks dat hij alleen een magnetron ter beschikking had, werd het een heerlijke maaltijd van gehaktballetjes, ravioli en een caesarsalade (die Max best lekker vond).

Naar Alcatraz

Deze ochtend was iedereen tamelijk uitgeslapen nadat we de dag ervoor allemaal al vroeg onder de wol lagen. En ook hier hadden we voordeel van het tijdsverschil van 3 uur met de Oostkust; het voelde later dan het was. Dat kwam goed uit, want we moesten om 9.30 uur inschepen, nu voor Alcatrez. Het gisten bij de Saveway ingekochte ontbijt van boterhammen met kaas en voor de jongens ontbijtgranen smaakte heerlijk na drie dagen ontbijten bij McDonalds.

Wat een beetje jammer was, was dat het weer gedurende de nacht niet echt was opgeknapt. Het was fris en bewolkt. Van de stevige wandeling naar pier 35 werden we gelukkig al een beetje warm. Bovendien gaan de straten soms tamelijk steil omhoog en omlaag, waardoor de beenspieren goed aan het werk moesten. In één van de straten vlak bij ons hotel ontdekten we een Doggie Day Care waar zo te zien ook een aantal Sanfranciscaanse honden een leuke dag zouden hebben.

De tocht was wat langer dan verwacht waardoor we slechts een paar minuten voor vertrek bij de boot aankwamen. We konden direct doorlopen, waardoor we ‘helaas’ niet konden poseren voor een groot billboard met daarop een foto van Alcatrez stralend in de zon. We moesten er om grinniken. Zo doen de Amerikanen dat als de echte achtergrond mistig is, neem je een nepperd.

Het tochtje naar het eiland duurde een kleine twintig minuten. We waren de eerste groep, waardoor het in het cellenblok nog redelijk rustig was. Met allemaal de koptelefoontjes op voor een audiotour in het Nederlands leerden we van alles over de geschiedenis van deze beroemde gevangenis. De cellen waren erg klein, 1.5 bij 2,5 meter en naar de wc moesten de gevangenen gewoon op de pot op hun kamer. Drie keer per dag werd er gegeten in een grote eetzaal, wat heel gevaarlijk was omdat de gevangenen dan allemaal een vork, mes en lepel kregen. De keuken was dan ook van tralies voorzien en aan de muur waren de silhouetten geschilderd van de keukenmessen, zodat direct te zien was dat er één ontbrak. Dat baatte niet altijd, het kwam wel eens voor dat een bewaker een mes in zijn rug kreeg. We zagen foto’s van beroemde gevangenen als Al Capone en the Birdman, luisterden naar het relaas over de gevangenenopstand en hoorden over een drietal dat met lepels via het ontluchtingssysteem ontsnapten. Er is nooit meer iets van ze vernomen, waarschijnlijk zijn ze verdronken door de combinatie van het ijskoude water en de stroming in de baai.

Na terugkomst op het vaste land vervolgden we onze weg richting de beroemde Pier 39. Simon en David gingen er helemaal uit hun dak: het stikte er van de souvenirwinkeltjes. Afgesproken werd dat we ze allemaal zouden bezichtigen en dan aan het eind zouden beslissen wat we zouden kopen. Het werd een mini viewer fototoestelletje met 12 plaatjes van San Francisco voor David en de Golden Gate Bridge als potloodslijper voor Simon. Daarvoor hadden we, aan het eind van de pier, nog enorm genoten van een grote kudde zeeleeuwen die daar op drijvende houten vlonders lekker lagen te slapen of wat met elkaar aan het stoeien waren. Een prachtig gezicht, maar stinken deed het wel.

Vervolgens zouden Bernard, Max en Erik de auto ophalen en zouden Alice, Brigitte, Simon en David alvast een eindje in de richting van het hotel lopen. Door miscommunicatie echter duurde het een hele poos voordat beide partijen elkaar weer gevonden hadden en was het al bijna 15.00 uur voordat we terug op onze kamers konden lunchen.

Na een uurtje rust stapten we weer in onze enorme auto en reden naar de Painted Ladies, een straatje met prachtige Victoriaanse huizen, bekend van de tv-serie Full House. Na even de benen te hebben gestrekt en de spelende honden te hebben bekeken in het park ernaast, reden we verder richting China Town. Dat was niet zo simpel. Doordat, net als in New York, vrijwel alle straten éénrichtingsstraten zijn en we vaak niet links of rechts mochten afslaan, moesten we soms grote lussen maken om op de plaats van bestemming te komen. Maar het lukte toch en toen we uiteindelijk onder de mooie bogen door de wijk inreden, was het net alsof we in een ander land terecht waren gekomen. De straten waren mooi versierd met lampionnen, uithangboren met Chinese tekens en heel veel winkeltjes met allemaal Chinese prullaria. De tweede keer die dag gingen Simon en David helemaal uit hun dak. David kocht een munt met allemaal Chinese tekens, Simon een flesje met daarin 24-karaats bladgoud. De zorg die bij hem ontstond of we daarmee op de terugreis wel door de douane zouden komen kon gelukkig door zijn moeder worden weggenomen. En David had een goede suggestie voor de volgende zomervakantie: China.

We besloten Chinees eten mee te nemen naar het motel, dat verrassend lekker bleek te smaken met een flesje Amerikaans bier. Vervolgens tolde iedereen het bed in na weer een boeiende dag ver van huis.

Naar San Francisco

Het was echt héél vroeg vanochtend! Het busje dat ons naar vliegveld JFK zou brengen voor onze vlucht naar San Francisco zou ons al om 4.45 uur oppikken. Dat betekende dus om 4.00 uur opstaan. Alice besloot haar haren maar niet te doen en ze te bedekken met een doekje. Brigitte heeft de contactlenzen maar niet in gedaan en koos vandaag voor de bril, zowel om tijd te besparen alsook om in het vliegtuig te kunnen slapen. Na een tamelijk voorspoedige check-in zaten we tegen zessen in de ochtend wederom aan het ontbijt bij de McDonalds.

De vlucht van New York naar San Francisco duurde bijna 6 uur. We hebben wat zitten lezen, wat naar het tv zitten kijken maar ook allemaal wat zitten slapen. Vooral Simon, die heeft wel drie uurtjes heerlijk weg gesnurkt onder een dekentje

Door het tijdsverschil van 3 uur tussen de Oostkust en de Westkust, waren we al om 11.20 uur op de plaats van bestemming. We hadden allemaal stikhonger, want in het vliegtuig werden alleen drankjes gratis geserveerd. De jongens kregen wat snoep en chips uit een automaat en vervolgens reden we met een treintje richting auto verhuur. De door ons gereserveerde auto bleek nog een slag groter dan verwacht; het was een twaalfpersoons bus! Wel lekker veel ruimte, mar het manoeuvreren met het ding in de parkeergarage was wel even wennen. Even later waren we op weg naar Frisco.

Na eventjes in de file te hebben gestaan vanwege een kapotte bus, vonden we vrij snel het motel waar we zouden logeren. Het waren keurige kamers met magnetron, koffiezetapparaat én, wat we in New York niet hadden, gratis wifi. Nadat we de koffers er hadden gedeponeerd togen we naar de pizzeria een paar huizen verderop. De pizza was heerlijk, maar de rekening was erg schrikken. In San Franciso schijn je ook te moeten betalen voor het geval de serveerster een been breekt tijden haar werk, zo lieten wij ons uitleggen. San Franciso Law

Na het eten en een korte rustpauze stapten we in onze bus om naar de Golden Gate Bridge te rijden. Helaas lag deze voor een groot deel in de mist en waaide het er enorm hard. Maar het was erg leuk om de 2,7 km lange zo beroemde roodkleurige brug over te rijden. Vervolgens deden we wat boodschappen bij de Saveway, een Amerikaanse supermarkt en besloten we ’s avonds na een broodje op tijd naar bed te gaan.

Tweede dag New York

We beginnen weer met een ontbijt bij Mac Donald's. Buiten blijkt het pijpenstelen te regenen. De parapluverkopers doen goede zaken. Wij kopen er ook twee. De rest hult zich in noodregenjassen en poncho’s. Alleen Max weigert in zo’n lelijk geval gezien te worden.

Gewapend tegen de regen gaan we naar Central Park. Hier zien we veel eekhoorntjes lopen en in bomen klimmen. Onderweg zien we een parkopzichter die ons uitlegt hoe het park in elkaar zit en ons een paar plattegronden geeft van Central Park. Het eerst gaan we naar de Bethesda fontein die aan een meer ligt en in een antieke stijl gebouwd is. Daarna lopen we door naar de Bow Bridge en vervolgens naar Strawberry Fields, het monument ter herdenking aan de moord op John Lennon. Het begint iets minder hard te regenen als we bij het American Museum of Natural History aankomen. Simon wil hier toch wel heel graag naar binnen en daarom nemen we de lange rij maar voor lief. De rij beweegt wel tamelijk snel. Erik en Bernard onderhandelen over de toegangsprijs en weten er toch twintig dollar van af te praten. We bekijken achtereenvolgens de verschillende leefgebieden van de mens, de meteoren, mineralen en de dinosauriërs. Het is een heel mooi museum al is het misschien wat minder interactief als de musea in Nederland. Het is intussen wel zo laat geworden dat we de rest van Central Park voor een volgende keer moeten bewaren en met de metro naar het Empire State Building vertrekken. Daar aangekomen blijkt dat er een zicht van nul procent is. Ons wordt ten sterkste afgeraden onze kaartjes te gelde te maken. Ze blijven nog twee jaar geldig. Simon heeft tijdens dat lopen pijn aan een voet gekregen en dat zijn favoriete ESB nu met de punt in de wolken zit, geeft hem de genadeslag. Hij vindt het genoeg voor vandaag en wil zelfs niet meer naar Grand Central Terminal. Toch hebben we de mooie hal nog bekeken en daarna zijn Bernard, David en Simon met de metro naar het hotel gegaan. De rest is lopend teruggegaan. We hebben de avond afgesloten met eten bij Applebees, waar Max tot zijn grote genoegen door de kittige serveester 'sweetie' werd genoemd. Morgen moeten we al om 4.45 uur klaarstaan voor het vervoer naar het vliegveld.

New York

Na de enerverende reis van de vorige dag stonden we toch al redelijk vroeg op, om 8.00 uur. Vanwege het tijdsverschil met Nederland van 6 uur kostte dat niet zo heel veel moeite; voor ons gevoel was het al ongeveer lunchtijd toen we opstonden. Na een frisse douche trok het gezelschap voor het ontbijt naar het bekende fastfood restaurant met de grote M. Het was daar verbazend druk voor de vroege maandagochtend en het personeel deed dan ook hun uiterste best om de New Yorkers en toeristen zo snel mogelijk te voorzien van een vette hap. Zodra we een stap over de drempel zetten werd ons direct gevraagd te bestellen. Lastig hoor! We moesten ons eerst goed oriënteren op de mogelijkheden en in ons gezelschap is er slechts een enkeling die snel beslist. Na wat bedisselen zaten we uiteindelijk dan toch aan de pancakes, de egg-mc-muffins, de jus d’orange en de slappe koffie en voelden wij ons klaar voor de dag.

De volgende te nemen hindernis was het New Yorkse metrosysteem. We hadden kaartjes voor de boot naar het Vrijheidsbeeld en moesten zorgen dat we om 12.00 uur aan boord zouden zijn. An sich was het simpel, tussen Times Square, waar ons hotel lag en metrostation Whitehall waar we moesten zijn, was het een rechtstreekse verbinding. Alleen het verkrijgen van de kaartjes was niet zo gemakkelijk. Het bleek niet mogelijk om méér dan één kaartje tegelijkertijd uit de automaat te krijgen en omdat er niet meer dan twee met dezelfde creditkaart betaald konden worden duurde het heel lang voordat we eindelijk in de metro zaten.

Daarna ging het prima. De metro was snel en schoon en bij aankomst in Whitehall hadden we nog tijd voor een wandelingetje door het financial district en Battery Park. We zagen een paar gebouwen in Hollandse stijl en lazen op een bronzen plaquette, in ouderwets Nederlands dat dit het gebied was waar bijna 500 jaar geleden de Nederlanders Nieuw Amsterdam hebben gesticht.

Voordat we de boot opkonden moesten we eerst door de security. Op borden stond aangegeven dat dit ‘airport-style’ was en dat er dus geen messen en revolvers, maar ook geen vloeistoffen mee het schip opmochten. Inderdaad, we moesten net als op schiphol al onze spullen in een plastic bak leggen en door een poortje gaan. Gelukkig hoefden we dit keer de schoenen niet uit te doen.

Op het eiland van het Statue of Liberty was het druk. We zagen en hoorden er veel Amerikaans, maar er waren ook veel Frans en Spaans sprekenden en uiteraard hier en daar Nederlanders. Deze zomer blijken een kwart miljoen van onze landgenoten naar de States te zijn getrokken. Max heeft geprobeerd om onopvallend een paar foto’s te maken van de zo karakteristieke ‘gevulde’ Amerikanen. Echt gemakkelijk was dat niet, maar op een paar is er vanuit de verte wel hier en daar en buik XXXXL te zien.

We zijn op ons gemak rond het eiland gelopen en hebben het beeld, en elkaar, vanuit allerlei hoeken gefotografeerd. Bernard had een audio-tour maar heeft de rest eigenlijk niet verteld wat daarop te horen was, behalve dat het informatie was die eigenlijk ook overal op de borden stond. In het museum in de enorme sokkel van het beeld zijn we niet geweest, ook al hadden we ook daarvoor kaartjes. Er stond een rij voor van een uur en een kwartier, dat vonden we veel te lang.

Terug op het vaste land troffen we een viertal mannen in een soort pyjamapakjes met daarop de Amerikaanse vlag gedrukt die een grandioze acrobatische voorstelling gaven. Vooral David vond het prachtig. Hij zou graag later ook op die manier zijn brood willen verdienen.

Vervolgens zijn we naar de plek gelopen waar 8 jaar geleden nog de Twin Towers stonden. Het is een enorme bouwput met gigantische hijskranen en een groot, hoog hek er om heen dat alles wat er gaande is uit het zicht houdt. We hebben wel tekeningen van de bijzondere herdenkingsmonumenten die er op de plekken van de Towers komen (of al staan, dat konden we niet zien) gezien. Het was een heel indrukwekkende plek. Het voelt heel vreemd om op de plaats te zijn waar zo veel mensen op een zo akelige manier om het leven zijn gekomen.

Inmiddels werd het steeds warmer en werden Simon en David het ook een beetje zat. Ze hadden zin om op de hotelkamer een spelletje te gaan spelen. We hebben ons daarom maar opgesplitst: Brigitte en Simon en David gingen met de metro terug naar het hotel en Bernard, Max, Erik en Alice togen richting Brooklyn Bridge.

Als Brigitte met David en Simon naar het hotel is gegaan, lopen Bernard, Max, Erik en Alice naar de Brooklyn Bridge. Het is nog steeds mooi zonnig weer, maar best warm. Op de brug staan allemaal bankjes waarop mensen kunnen gaan zitten. Wij lopen door tot de helft van de brug na de eerste mooie poort. Daarna keren we om en lopen terug met de mooie skyline van New York voor ons. Al tamelijk snel komen we in Chinatown terecht en aansluitend in Little Italy. Van Soho pikken we ook nog een stukje mee. Max is zwaar teleurgesteld als een jasje van G-Star dat hij heel mooi vindt en graag wil hebben, 299 dollar blijkt te kosten. En hij maar denken dat Amerika zo goedkoop was. Als het viertal bij het hotel aankomt blijkt Brigitte er ook net te zijn.

Daarna gaan we samen pizza eten bij Sbarro.

Het vertrek

Om 8 uur vertrekken Erik en Alice, die door Wilfred en Sajida worden gebracht. De Utrechters gaan met de trein. We ontmoeten elkaar om 9.15 op Schiphol. Alice heeft maar drie uur geslapen. De rest is goed uitgerust. Alleen David is ook wat moe. Hij heeft een pilletje tegen reisziekte gehad, Wilfred en Sajida begeleid ons tot de check-in en zwaaien ons uit. We hebben zelf de boarding passen al geprint, waardoor we na een kwartier al ingecheckt zijn. Gauw langs de douane en wat drinken. Bij McDonalds staat zo’n lange rij dat we die maar overslaan. We gaan bij Pier 1 wat drinken tot we om 11.00 uur naar de gate moeten voor de veiligheidscontrole, De jongens moeten hun riemen afdoen en de rugzakken op de band leggen. In het vliegtuig gaat iedereen op de plaats zitten die op zijn boarding pas staat. Alice zit aan het raam, maar straks als de Amerikaanse kust in zicht komt, mogen de jongens daar zitten. We krijgen al snel iets te drinken aangeboden en bijna onmiddellijk daarna de lunch. Dan volgt een lange tijd met niets. De enige afwisseling is wat turbulentie. De jongens doen vier op een rij en zijn tamelijk rustig. Dat kun je van sommige andere kinderen niet zeggen. Er zitten opmerkelijk veel (huilende) kinderen in het vliegtuig. Gelukkig worden ze later moe en dus rustig. Na het opnieuw invullen van de ESTA-papieren en de invoerpapieren starten Alice en Max het netbook. Dat mag als je maar geen verbinding maakt met Internet.

Achteneenhalf uur vliegen is natuurlijk best lang. David verveelt zich na een poosje zo erg dat zijn ogen bijna uit zijn hoofd rollen, maar toch blijft hij heel rustig. Hij heeft zich de hele vlucht keurig gedragen. Vlak voor de landing krijgen we nog een snack en dan landen we op Amerikaanse bodem. We zijn in Washington. Het doorchecken verloopt vlot. Onze koffers staan al klaar. We moeten allemaal alle vijf de vingers van beide handen laten fotograferen en een irischeck laten doen. Alleen de jeugd komt er gemakkelijk van af, We nemen een snack bij Wendy’s en gaan daarna naar een winkeltje, want Simon wil dolgraag een Capitooltje. Dat krijgt hij dan ook. David is dolblij met een dollarbiljet met Obama erop. Gewapend met deze schatten gaan we naar de gate en komen in een heel klein vliegtuigje terecht. Er is een mannelijke purser aanwezig die veel lijkt op een stand up comedian. Hij blijft aan het praten, maar hij is moeilijk te verstaan. Het gangpad is zo smal dat je denkt dat daar geen karretje door kan rijden, Dat blijkt echter toch te gaan en op de helft van de vlucht krijgen we een drankje aangeboden, Als de purser het einde van het vliegtuig heeft bereikt, landen we al weer bijna. Het was een leuke korte vlucht met goed zicht op de grond omdat we niet zo hoog vlogen. In New York kwam de chauffeur van de Supershuttle ons na een kwartiertje ophalen en gingen we op weg naar Times Square, naar ons hotel. Volgens Bernard is het een wonder dat we daar heelhuids aangekomen zijn.

In het hotel zegt de receptionisten dat we niet als twee kamers bij elkaar, maar afzonderlijk geboekt zijn. Max, Erik en Alice zaten op de tweeenveertigste verdieping en Bernard, Brigitte, Simon en David op de zesentwintigste verdieping. Daar valt niks aan te doen. Voor de rest is het een prima hotel en schitterend gelegen, We zitten echt in het brandpunt van New York. Voor negen uur gaan we al slapen.

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Alice

Voorbereiding

19 juli is het zover!

Dan gaan we met zeven personen naar Amerika om eerst de imposante stad New York te verkennen en daarna af te reizen naar het wilde westen, de cowboys achterna.

Onze eerste cowboy is Max. Hij is dertien jaar en begint al aardig in de hoogte te schieten. Hij houdt er wel van om de wereld eens te gaan verkennen. De tweede cowboy, Simon van elf, is sterk geïnteresseerd in architectuur. We gaan dus ook veel interessante gebouwen bekijken. David, onze derde cowboy van acht jaar, is nog een beetje wild. Die hoort echt thuis in de prairies. We zijn benieuwd hoe hij het daar vindt. Misschien schrijven ze zelf ook nog een stukje.

Bernard, Brigitte en Erik gaan ervoor zorgen dat we alles kunnen zien. Zij gaan om beurten rijden in de achtpersoons minivan die we gehuurd hebben. Alice heeft alleen voorbereidend werk gedaan en gaat in Amerika lekker uitrusten. Misschien alleen opschrijven wat we allemaal meemaken, zodat de thuisblijvers ook een beetje kunnen meegenieten.

Ons vluchtschema:

• 19 juli Amsterdam UA 0947 12.20 - Washington 14.47
• Washington UA 7989 16.52 - Newark NY 18.30
• 22 juli JFK NY UA 0893 08.15 - San Francisco 11.40
• 17 aug Los Angeles UA 0942 - 10.40 Chicago 16.45
• Chicago UA 0908 18.04 - Amsterdam 09.25